Dikkat: Spoiler içerir.
Roman, hayatın kıyısında kalmış iki kadının yollarının tesadüf gibi görünen ama derin anlamlar taşıyan bir kesişmesini konu alıyor.
Meltem’in, bir arkadaşının işi nedeniyle gittiği köyde Selime Teyze’nin evine misafir olmasıyla başlayan bu karşılaşma; yaşları, geçmişleri ve yaraları farklı iki ruhu yan yana getiriyor. İlk başta suskunlukla ilerleyen bu bağ, zamanla güvene, paylaşılan anılara ve itiraflara dönüşüyor. Konuşulan her acı, anlatılan her sır iki kadının da içini biraz daha hafifletirken, okur da bu sessiz iyileşmenin adım adım nasıl mümkün olduğuna tanık oluyor.
Meltem’in hikâyesi ise eksikliğin ve annesiz büyümenin başka bir yüzünü gösteriyor. Küçük yaşta terk edilmiş, sevdiklerini birer birer kaybetmiş ve hayata tek başına tutunmak zorunda kalmış bir kadın o. Hayatı boyunca başkalarının ailelerine uzaktan bakarak büyümüş; evlenmiş ama anlaşılmamış, çocuk istemediği için bir kez daha terk edilmiş. Bu yalnızlık, onu sessiz ama derin bir arayışın içine sürüklüyor.
Selime Teyze’nin bir zamanlar çiçek açan yuvası, eşinin zamansız gidişiyle derin bir sessizliğe bürünmüş. Kanat çırpıp giden evlatları ise uzak şehirlerde kendilerine yeni dünyalar kurarken, annelerinin koca gölgesini küçücük hayatlarına sığdıramamışlar; onun sessiz feryadını, o derin kimsesizliğini fark etmemişler bile. Bu görmezden gelinmişlik duygusuyla Selime Teyze, her şeyi geride bırakıp bilinmez bir köye sığınmış. Giderken ardında küçük işaretler bırakmayı da ihmal etmemiş; olur ya, bir gün yolları sevgiden geçer de kendisini bulurlar umuduyla.
Roman, sadece bir hikâye anlatmıyor; sessizce bir köşeye çekilmiş, fark edilmeden yaşamaya alışmış nice kadının iç sesini duyuruyor bize. Sayfalar ilerledikçe, yalnızca Selime Teyze’nin değil, aslında hepimizin içinde bir yerlerde unutulmuş duyguların izini sürüyoruz.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.