Yaşar Kemal kalemi olduğu bariz belli olan bir eser. Kitabi okurken Anadolu insanının yoksulluğu, umudu, yorgunluğu, düşünceleri içimize işliyor. Bize çok da uzak olmayan hikaye olduğunu bilmek okurken daha fazla etkilenmeme sebep oldu. Dostluk, yoldaşlık ağır basıyor. Yazar mutlu son vaadetmiyor. Net bir bitiş de yok. Nar ağacı metaforu bize geçmişe saplanıp kalmanın doğru bir tercih olmadığını ve hemen doğru, güzel olan sonuca ulaşamayacak olsak da ilerlediğimiz yolun önemini belirtiyor. Güzel mesaj ve öğretiler edilebileceğimiz bir roman. Beğenerek okudum. Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar dilerim...