İnsan bazen kaderinden değil, hatıralarından yenilirEdebiyat
“Mahur Beste”, görünürde bir aile hikâyesi ve bireysel trajediler dizisi gibi başlar; fakat aslında çökmekte olan bir medeniyetin iç sızısını anlatır. Romanın dünyasında karakterler sadece kaderleriyle değil, artık işlemeyen bir zamanın ağırlığıyla da yaşar. Tanpınar, bu eserde “yaşamak” ile “geçmişin içinde yaşanmak” arasındaki farkı göstermek ister. İnsanlar, hatıraların esiri olmuş bir dünyada kendi hayatlarını kuramazlar; onlar, çoktan yazılmış bir bestenin içinde, kendi seslerini kaybetmiş nağmeler gibidir.
Mahur makamı nasıl hem hüzünlü hem zarif bir duygu taşırsa, romanın ruhu da öyledir: acının bile şiirsel bir estetiği vardır. Roman boyunca hissedilen şey, yalnız bireyin değil, bir kültürün yavaş ve sessiz bir intiharıdır. Tanpınar, yıkımı bağırarak değil, içe çöken bir sessizlikle anlatır; bu yüzden roman, bitince değil, bittikten sonra insanın içinde konuşmaya devam eder.
“Mahur Beste”, geçmişin ağırlığı altında ezilen ruhların kitabıdır: Sevmenin, sahip olamamanın, geç kalmanın ve hiçbir zaman tam anlamıyla “şimdi”ye ulaşamamanın romanıdır. Tanpınar, bu eserle bize şunu fısıldar: İnsan bazen kaderinden değil, hatıralarından yenilir.
·
143 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.