Herkese selamlar.
İlk okuduğum zamanlarda Meursault bana olumsuz bir karakter izlenimi vermişti; ancak okudukça bakış açım büyük ölçüde değişti. Annesinin ölümüne verdiği tepki başlangıçta bende olumsuz bir etki yaratsa da, ilerleyen süreçte onu anlamaya başladım. Çünkü aslında düşünceleri tutarlıydı. Tepkileri bize ne kadar tuhaf gelse de, bu durum gerçeğin ta kendisiydi. Nitekim eserde şu ifadeye yer verilir:
“Yine bir pazar daha geçip gitti; annem şimdi toprağın altında yatıyor. Yine işimin başına döneceğim ve sonunda her şey eski hamam eski tas, diye düşündüm.”
Bana göre karşılaştığımız olaylar ne kadar ağır olursa olsun, bazen ağlamak ya da sürekli olumsuz bir ruh hâlinde kalmak bize bir şey kazandırmaz. Bazı insanlar duygularını dışa vurmadığında, çoğu kişi onları kalpsiz ya da umursamaz olarak nitelendirir. Bu da çevrenin o kişiye karşı daha sert, düşüncesiz ve ölçüsüz davranmasına yol açar. Meursault da bu tür insanlara örnek gösterilebilir.
Metnin sonunda, onun hissettiklerini daha iyi kavradığımı düşünüyorum. Meursault’nun karakteri ve düşünce biçimi başkalarından farklı olduğu için ona yöneltilen tepkiler ve nihayetinde ölüme mahkûm edilmesi, toplumun gerçek yüzünü gözler önüne serer. Farklı olan bireyler çoğu zaman yargı nesnesine dönüştürülür; onları yargılayanlar ise kendilerini her zaman en doğru ve en haklı konumda görür. Kitabın en sevdiğim alıntısı ise : " Başkalarının ölümü, bir ananın sevgisi ne umurumdaydı benim? Başkasının Tanrısından bana neydi?
Başkalarının seçtiği, kabullendiği hayattan, yazgıdan bana neydi?"
·
39 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.