“Beni Asla Bırakma” konu itibariyle farklı bir deneyim oldu benim için. Hailsham öğrencileri toplumun “artık” çocukları olarak değerlendirilip adeta hayatları başkalarına organ bağışı için adanmıştır. Bu kadar derinlikli anlatılabilecek bir konuyu hiçbir şekilde dramatize etmeden yazması yazarın kendine ne kadar güvendiğini de gösteriyor zannımca. Okuyucuyu etkileme gibi bir çabası yok çünkü konusuna güveniyor. Ama yine de başka şekilde yazılabilir miydi diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Her ne kadar boşluk hissi uyandırsa da “yüzeysel” bir anlatım diyemiyorum. Postmodern yazarların son zamanlarda başvurduğu sade ve yalın hikayeleştirmeye de alışmamız gerekiyor sanırım.
Kathy otuz bir yaşında Hailshamlı bir bağışçı. Kitabı Kathy’nin gözünden okuyoruz. Yıllar sonra Hailsham’ daki en yakın iki arkadaşının yeniden hayatına girmesi üzerine, geçmişini gözden geçiriyor. Geç kalınmışlık, adanmışlık ve hayatlarının çalınmışlığıyla başbaşa kalıyoruz Kathy’le birlikte.
Yaşanması ihtimal görünmese de “çalınmış hayatların” örnekleri çokça var dünyamızda. Dünyamız, adaletin bazılarının çokça “hakettiği”, bazılarının hiç bulamadığı bir kaybedişin yeri değil mi zaten?
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.