Tolstoy’un Çocukluk adlı eseri, yalnızca bir büyüme hikâyesi değil; insan ruhunun en saf, en kırılgan hâllerinin incelikle gözlemlendiği bir iç yolculuktur. Yazar, kendi yaşamından izler taşıyan bu romanda çocukluğun masumiyetini idealize etmekten çok, onun içsel çalkantılarını ve ilk fark edişlerini merkeze alır.
Eserin anlatıcısı Nikolenka, dünyayı henüz filtresiz algılayan bir çocuktur. Sevgiyle korku, hayranlıkla kıskançlık, mutlulukla suçluluk duyguları iç içe geçer. Tolstoy’un başarısı, bu karmaşık duyguları abartmadan, didaktikleşmeden ve büyük sözlere başvurmadan aktarabilmesindedir. Okur, çocukluğunu hatırlamaz; yeniden yaşar.
Çocukluk, ahlaki bilinçlenmenin ilk kıpırtılarını da gözler önüne serer. Nikolenka’nın yetişkinleri anlamaya çalışması, adaletsizlikle ilk karşılaşmaları ve sevgiye duyduğu koşulsuz ihtiyaç, Tolstoy’un ileriki eserlerinde derinleştireceği vicdan ve insanlık meselelerinin erken izleridir. Burada büyük çatışmalar yoktur; fakat küçük bir bakışın, tek bir sözün ya da sessiz bir hayal kırıklığının yarattığı sarsıntı çok büyüktür.
Tolstoy’un dili sade, anlatımı dingindir. Bu sadelik, metni yüzeysel kılmaz; aksine duyguların daha güçlü hissedilmesini sağlar. Çocukluk, geçmişe duyulan nostaljik bir özlemden çok, insanın kendisiyle ilk tanışma anı olarak resmedilir.
Sonuç olarak Çocukluk, büyümeyi bir ilerleme değil, bir kaybediş olarak da düşünmeye davet eder. Masumiyetin yavaş yavaş silinmesi, dünyanın ağırlığının omuzlara ilk kez binmesi… Tolstoy bu romanıyla şunu fısıldar: İnsan ne kadar büyürse büyüsün, içindeki çocuğun hatıralarıyla yaşamaya mahkûmdur.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.