The Employees, lineer bir anlatı ya da kronolojik ilerleyen bir hikâye sunmak yerine, 22.yüzyılda bir uzay gemisinde çalışan insanlar ile laboratuvar ortamında yetiştirilmiş yapay insanlarla yapılan iş yeri görüşme raporlarından oluşan bir eser olarak karşımıza çıkıyor. Kitap boyunca, olayları direkt olarak okumak yerine tutanaklar üzerinden bir hikâyeyi takip etmekten çok, sistemin işleyişi ve bu sistemin çalışanlar üstündeki etkisini okuyoruz.
Kitabın dili, tutanaklardan oluşmasından dolayı mesafeli diyebileceğimiz bir tonda olsa da, bu soğuk anlatının içinde anonim anlatıcıların değer verdiği duygular, kokular, bedensel arzular, sahip olunmuş veya hiçbir zaman sahip olunamayacak hatıraların araladan sızmasıyl birlikte kurumsaldil ile insani deneyim arasındaki gerilim çarpıcı bir şekilde görünür hale geliyor. Bu çelişkiler de hikâyenin en çarpıcı anlarına kaynak sağlıyor diyebilirim.
Romanın merkezinde ayrıca tam olarak tanımlanmayan objeler yer alıyor. Bu objeler de kitap boyunca tam olarak tanımlanmayarak ne oldukları değil de çalışanlar üzerinde nasıl bir etki oluşturdukları düşüncesiyle varlıklarını sürdürüyorlar. İnsan çalışanlar bu objelerle temasa geçtikçe geçmişe, Dünya'ya ve kaybettiklerine dair yoğun duygular yaşamaya başlarken, yapay insanlar da beklenmedik ve var oluşlarıyla uyum sağlamayan bir özlem, eksiklik ve anlam arayışı içine girerler.
Bu durumla beraber de aslında insanlar ile yapay insanlar arasındaki sınırların bulanıklaşması bize insanlığın yalnızca sıradan biyolojik bir durum değil de deneyimlere, hislere, dünyaya bakışımızla deneyimlenebilecek bir süreç olduğunu görüyoruz.
Kitapta yaşanan olaylar, anlatının merkezinde bulunan objeler, anlattıklarını okuduğumuz karakterlere dair neredeyse hiçbir şey öğrenmiyor olsak da kitap boyunca yaratılan bu boşluklar üzerinden, yarım kalanlardan ve sessizlikten geriye kalanlar ve bunların hissettirdikleri zaten bu kitabı harika bir eser haline getiriyor.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.