En mükemmel adalet vicdandır.
İncelememe Victor Hugo'nun Raskolnikov'un durumuna uygun olarak gördüğüm ve kitabı okurken hiç aklımdan çıkmayan bu sözüyle başlamak istiyorum...
Kütüphanemde 4 yıldır duran bu kitaba ve Dostoyevski'ye(raskolnikov'a) karşı neden bu kadar kayıtsız kaldığımı bilmiyorum ve bu yüzden kendimi suçladığımı belirtmeyim. Sanki Raskolnikov'un yaşadığı acıları ben içimde yaşadım,negatif enerj hat safadaydı.Bir insan nasıl bu kadar(Dostoyevski)yaşamadığı,bilmediği bir duyguyu bu kadar gerçekci anlatabilir,özellikle son sayfalarda gözyaşlarıma engel olamadım içimde bir şeyler koptu sanki...
Raskolnikov, insanları olağanüstüler ve sıradanlar olarak ikiye ayrılıyor.Sıradan insanların yasaları çiğneme gibi ve suç işleme gibi bir lüksleri yoktur,ama olağanüstü insanlar kanunları çiğneye bilir suç işleyebilirler,çünkü onlar olağanüstüdürler.İşte Raskolnikov'da, Napolyon eğer benim yerimde olsaydı nereden başlardı yükselmeye,diye düşünüp kendini sıradanlıktan çıkarıp.Toplumun yararına bir bit olarak gördüğü yoksulların kanını emen tefeci kadını öldürüyor...
Raskolnikov'un iç sesi,duyduğu acıyı sizde içinizde hissediyorsunuz...
İlk defa Dostoyevski okumama rağmen sanki hep okuyormuşum gibi diline aşina olmam gerçekten ilginçti,ben Dostoyevski'yi çok sevdim üzerimdeki negatifliği atar atmaz tekrardan okumak için sabırsızlanıyorum.
··
361 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.