“Bugün size Tolstoy’un Diriliş romanından bahsetmek istiyorum. Ama böyle klasik, mesafeli bir inceleme gibi değil… Daha çok içimde bıraktığı hislerle.
Bu kitap beni en çok şuradan vurdu: Kimse tamamen kötü değil ama çoğumuz yeterince cesur da değiliz. Romanın ana karakteri Prens Dimitri İvanoviç Nehlüdov, tam olarak bunu temsil ediyor. Toplumda saygın, eğitimli, ‘iyi’ denilen bir adam. Ama geçmişte yaptığı tek bir hata, bir kadının hayatını tamamen rayından çıkarıyor.
O kadın Katyuşa Maslova. Ve roman ilerledikçe şunu anlıyorsun: Aslında yargılanan sadece Katyuşa değil. Onu bu noktaya getiren insanlar, sistem, adalet dediğimiz şey… hepsi sessizce sorgulanıyor.
Nehlüdov’un yaşadığı şey ani bir aydınlanma değil. Böyle büyük bir dönüşüm beklemeyin. Daha çok için için kemiren bir vicdan azabı. Tolstoy bunu öyle gerçekçi anlatıyor ki, okurken sık sık durup kendini düşünüyorsun. ‘Ben olsaydım ne yapardım?’ değil… ‘Ben şimdiye kadar neleri görmezden geldim?’ diye.
Diriliş bana umut veren bir kitap olmadı açıkçası. Ama çok dürüst bir kitap. Rahatlatmıyor, avut muyor, elini omzuna koyup ‘her şey yoluna girecek’ demiyor. Tam tersine, seni biraz rahatsız ediyor. Ve bence bu yüzden çok güçlü.
Bu kitap bittiğinde aklında olaylar kalmıyor; sorular kalıyor. Vicdanla ilgili, adaletle ilgili, insanın kendine söylediği yalanlarla ilgili…
Eğer Tolstoy’u sadece büyük cümleler, kalın kitaplar olarak düşünüyorsanız, Diriliş fikrinizi değiştirebilir. Çünkü bu roman, insanın içindeki o sessiz ama inatçı sesi anlatıyor.”
··
402 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Senin kadar cesur değilim diriliş Kraliçem ama çok samimi ve içten bir inceleme olmuş. Senin bu kitabı okurken yaşadığın heyecanı paylaşmak bile çok keyifli ellerine sağlık
