Selime teyzenin ağzından dökülüverdi. “Toprağın altında olacağına dağın ardında olsun”. Örselenmişti Selime teyze. Çocuklarına kırgındı. Mustafa’yı yitirdikten sonra bir türlü yeni düzene ayak uyduramamıştı.
Çocukları da yaralıydı. Adına modern çağ dedikleri şey her birinin ruhunda derin oyuklar açmıştı. İşte Selime teyze bu sözü çocukları için söylüyordu. Onları dağın ardında bırakıp habersiz bir kasabaya yerleşmişti. Varsın sağ olsunlar ama uzak olsunlar.
Sonra Meltem çıkagelmişti. Annesi daha küçük bir çocukken onu terk etmiş, babası yeni bir evlilik yapmış meltemin payına ise ömür sürmek ama yaşamamak düşmüştü. Boğazı düğüm düğüm kalmıştı Meltemin. Selime teyzeye itirazı vardı bu yüzden. Olmadığını bilmek insana kabullenme gücü verir. Var olup ama yok gibi davranıldığında esas acı budur.
Şermin Yaşar sade yazmış. Sade ama öze dokunan. Herkesin kendinden bir şeyler bulacağı bir yolculuk.
İnsan hem basit hem karmaşık.En mutlu görüneninden en mutsuzuna kadar herkesin vardır bir yarası. Yargılamak en kolayı mühim olan anlamaya çalışmak. Selime teyze içini açtı Meltem’e içini açmak için. Onlar anladılar birbirini. Darısı bizlerin başına.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.