Bu kitap Selime Teyze'nin hayatının kıyısında kalmış bir hikâyesinin anlatıldığı bir roman. Kitabın temelini oluşturan yapısının altında Selime Teyze’nin ailesi tarafından fark edilmediğini hissetmesi, görünmezleşmesi ve sonunda kendi sessiz direnişini başlatması yatar. Hikâye, yalnızca bireysel bir kırgınlığı değil; modern toplumda yaşlıların değersizleştirilmesini, sevginin koşullara bağlanmasını ve “aile” kavramının içinin nasıl boşalabildiğini sorgular.
Yazar kitabın temalarını yalnızlık ve görünmezlik, yaşlılık ve toplumsal dışlanma, aile içi kopukluk, insanın değer görme ihtiyacını başlıkları altında sade, sessiz ve iç burkan bir anlatımla okuyucuya sunar. Kitabı okurken empati kurdurarak okuyucuyu suçlu hissettirmeden düşünmesine vesile olur.
Yazarın dili oldukça sade, akıcı, cümleleri kısa ve nettir. Melodrama kaçmadan duygusal bir anlatımla yer yer masalsı bir anlatım sunar. Ancak gerçekliğini kaybetmez. Kurgusu basit olup olaydan çok duygu ve durum anlatımı ön plandadır.
Kitap hakkında söyleyebileceğim tek olumsuz durum final kısmının beklentinin altında kalması ancak bu durum belki de ilerleyen zamanda bu kitabın devamı olabilecek yeni bir kitabın habercisi olabilir.
Sonuç olarak bu kitap küçük kırgınlıkların büyük yalnızlıklara dönüştüğü bir kesittir. Okuyucusunu sessizce yakalayarak kendisine şu soruyu sordurur: “Ben sevdiklerimi gerçekten görüyor muyum?”
Keyifli okumalar dilerim…
·
487 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.