Ölüm, insana hayatı anlatan en derin öğretmendir. Bir kapının kapanışı değildir sadece; ardında yankılanan seslerin, söylenmemiş cümlelerin, yarım kalmış gülüşlerin tozudur. Yaşarken zamanın sonsuz olduğunu sanırız, ama ölüm, her şeyin aslında ne kadar geçici olduğunu fısıldar. Sessizce, sabırla, kimseye bağırmadan.
Birini yitirdiğimizde aslında bir zamanı da kaybederiz; o kişiyle var olan bir çağ kapanır. Biz hâlâ nefes alıyor olsak da, içimizde bir yer hep
"ölmekte" kalır. Çünkü ölüm sadece gidenin değil, kalanların da kaderidir. Giden susar, kalanlar ise o sessizliği anlamlandırmaya çalışır.
Ve belki de ölüm, hayatın başka bir dilidir, Latince gibi, unutulmuş ama köklerimize işlenmiş bir dil.
Her kalp atışıyla biraz anlarız, her vedayla biraz konuşuruz o dilden. Sonunda, sessizlik bile bize bir şeyler söyler: Her son, yalnızca başka bir başlangıcın biçim değiştirmiş halidir. Bazı sayfalarında istemsizce ağladığım, çoğu sayfasında ise gözlerim buğulu bir şekilde okuduğum inanılmaz bir kitaptı. Tavsiye. 
Bahçıvan ve Ölüm 
Georgi Gospodinov
Bahçıvan ve Ölüm Georgi Gospodinov
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.