Bu kitap, bir düşünceyi savunmak için değil, okuru kendi düşüncesinin eşiğine kadar götürmek için yazılmış. Okurken bir şey “öğrenmekten” çok, bir yerde durmaya zorlanıyorsun. Metin ilerlemiyor; yoğunlaşıyor. Her paragraf, bir sonuca değil, bir fark edişe açılıyor.
Aruoba’nın derdi açıklamak değil, yer açmak. Cümleler kısa, bazen sert; bazen de bilerek eksik bırakılmış. Bu eksiklikler bir kusur değil, okurun doldurması gereken boşluklar. Metin, okuru sürekli metnin dışına değil, içine çağırıyor. Okurken sık sık duruyorsun; çünkü yazı hızla tüketilmeyi reddediyor.
Mutluluk, hedeflenen bir hâl ya da ulaşılacak bir sonuç olarak değil; nasıl yaşandığıyla ilgili bir tutum olarak ele alınıyor. Ertelemenin, kabullenmiş gibi görünmenin, “böylesi de olur” demenin aslında pasif bir vazgeçiş olduğu sezdiriliyor. Ama bu, sert bir yüzle değil; neredeyse fısıldayarak yapılıyor.
Bu bir felsefe kitabı, ama akademik değil. Kavramları sıralamıyor, okuru bir sistemin içine sokmuyor. Daha çok, düşüncenin ham hâliyle temas ettiriyor. Varoluşçuluğun temel meseleleri — seçim, sorumluluk, bilinç, eylem — metnin içinde açıkça adlandırılmadan dolaşıyor. Camus’nün başkaldırısı, Kierkegaard’ın tekilliği, Sartre’ın sorumluluğu burada birer referans değil, birer duygu hâli olarak var.
Belki de kitabın en güçlü yanı şu: Yargılamıyor. Okuru ne korktuğu için suçluyor, ne de geç kaldığı için. “Yapmalıydın” demiyor. Onun yerine, tek bir noktaya işaret ediyor. Ne geçmişe, ne ihtimallere.
Bu kitap, yön gösteren bir kitap değil.
Ama durulması gereken yeri gösteriyor.
Sessiz. Yoğun. Israrcı.
Ve okunduktan sonra değil, okunurken çalışan bir metin.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.