Yine severek okuduğum bir Kristof kitabıyla geldim! Artık Macar edebiyatına ait bir kitaba başladığımda o kitabı kesinlikle seveceğime dair bir inancım oluştu ve şu ana kadar da hüsrana uğramadım. Aman bu seri bozulmasın diyerek kitap yorumuna geçiyorum.
Kristof denince akla göçmenlik, kimliksizleşme ve yabancılaşma geliyor. Kitaplarında bu temaları sıkça işlediğini görüyoruz. Dün’de de bizi, vatanından kaçıp başka bir ülkeye sığınan Tobias’ın,yeni adıyla Sandor Lester’in,hikâyesi bekliyor. Sandor, geçmişini geride bırakmaya çalışsa da anıları peşini bırakmıyor. Bir yanda unutmaya çalıştığı çocukluğu, diğer yanda kendisine dayatılan yeni bir kimlik arasında sıkışıp kalıyor. Yaşadığı ülkede kimliksizleşmiş, köksüz biri haline geliyor. Çevresinde onunla benzer kaderi paylaşan insanlarla bir yere ait olamamanın gölgesinde hayatına devam ederken, içindeki boşluğu doldurabilecek tek şeyin, yıllardır hayalini kurduğu çocukluk aşkı Line’a kavuşmak olduğuna inanıyor.
Kristof’un yalın ama çarpıcı üslubu, Sandor’un iç dünyasını en sert haliyle yansıtıyor. Duygular fazla söze dökülmeden, kısa ve net cümlelerle aktarılıyor. Bu anlatım tarzı, karakterin yalnızlığını ve yabancılaşmasını daha da derinleştiriyor. Her seferinde bu kadar yalın bir dille nasıl bu kadar etkileyici yazabildiğini sorgulatıyor bana Kristof. Sevdiğim tarafı da bu işte!
Okumayanlara tavsiyem olsun o halde.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.