Bekle Beni, Zülfü Livaneli’nin edebiyatında sıkça rastladığımız sürgünlük, yalnızlık, bellek ve kimlik temalarını bu kez daha kişisel ve daha sessiz bir dille ele aldığı bir roman. Kitap, büyük olayların değil; insanın içindeki kırılmaların, kaçışların ve geri dönüş ihtimalinin hikâyesini anlatıyor.
Romanın merkezinde yer alan karakter, sadece bir birey değil; aynı zamanda ülkesinden, geçmişinden ve kendinden uzak düşmüş herkesin temsilcisi gibi duruyor. Livaneli, politik arka planı yüksek sesle anlatmak yerine satır aralarına yerleştiriyor; okuru bağırarak değil, fısıldayarak sarsıyor.
“Beklemek” burada pasif bir eylem değil. Aksine, kitap boyunca beklemek;
yüzleşmenin,
affetmenin,
hatta bazen vazgeçmenin başka bir adı hâline geliyor.
Livaneli’nin sade ama derin dili, romanı kolay okunan fakat kolay bitmeyen bir metne dönüştürüyor. Kitap bittiğinde hikâye kapanıyor gibi görünse de, okurun zihninde uzun süre dolaşmaya devam ediyor.
Bekle Beni, gitmek zorunda kalanların, kalanlardan çok daha ağır bir yük taşıdığını hatırlatan; aidiyetin, insanın peşini nereye giderse gitsin bırakmadığını anlatan bir roman.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.