"Uzaklarda, insanları çiğneyip geçen mahşerin dört atlısının nal seslerini duyar gibi oldu. Savaş kılıcını kavramış koca pazılı hayvansı genç irisini gördü; sadağında veba oklarıyla iğrenç iğrenç sırıtan okçuyu; açlık terazisiyle kel kafalı cimriyi; atının üstünde ecelin tırpanıyla ilerleyen cesedi gördü. İnsanoğluna varlıklarını duyuran tek alışılmış ve dehşetengiz ilahlar olarak tanıdı onları. Geri kalan her şey düşten ibaretti. Gerçek olan mahşerin dört atlısıydı ..."
Yılın son kitabı mahşer üzerine. Maddi manevi her savaş bir mahşerdir; o yüzden bu dediğim doğru.
I. Dünya Savaşı üzerine bir dolu tarih kitabı okunsun, asla bir romanın gerçekliğini veremez. Tarih kitapları tarafsız olamaz, kim yazarsa yazsın bir tarafın gözlüğüyle, gözüyle olaylara bakar, bakmam der ama yine de bakar. Burada ya da romanlarda olay başkadır. Bir romancının işi duygularladır. O yüzden gerçeği hissedildiği gibi vermeye çalışır, görmek istediği ya da istenildiği şekilde değil. Bu kitap bence 1000kitap çevresinde çok az okunmuş ve bu haksızlık, öyle kitaplar populer hale getirilmiş ki burada, bu kitaba ayıp resmen. Zamanında İncil kadar okunan bir kitap olması bu dediğimin doğruluğuna destek niteliğindedir diye düşünüyorum. Çok tarih okudum çok pencerelerden baktım kendimce ama bu kitap kadar gerçeği sadece öz veren bir kitap daha okumadım, buradaki aile Alman ya da Fransız olsaydı belki bunu bu kadar rahat söyleyemezdim. Başka bir pencere açılmış bu kitapta ve bence çok yerinde bir pencere. Bir gün bir daha okurum, ömrüm yeterse okurum inşallah. Julio bana umut oldu, ipe sapa gelmez bir adam da adam olabiliyormuş gerçekten mutlu oldum, savaştan bağımsız. Bu konuda kendimi hep suçalrdım, hangi gözünle baktın bazı şeylere de direttin diye, yok ya başaran başarıyor. Adam olmak isteyen oluyor, bazı kadınlar bunu başarabiliyor. Daha sindiremeden yazdığım için biraz karışığım ama güzel, kaliteli bir kitapla seneyi bitirdiğim için mutluyum inşallah.
Ben 21 günde bitirdim çünkü gerçekten çok fazla okuma yapıyorum ama nihayeti bulan okumalar olamıyor maalesef. Artık alıştım bu duruma da. Benim yerim burasıymış dediğim bir yerdeyim. Baya havalı bir his. İnsan bilirse kirazın tadı hayatın tadı olabiliyormuş. Ben bunu hiç anlayamayan biriydim. Şimdi kendimce bir şeyler anlıyorum. Artık yarın ne olacak diye düşünmüyorum. Yıl biterken kalbimi yokluyorum bir talebim var mı diye. Ev'lenmek fena olmaz. Bir evin anlamını bu sene daha doğrusu son üç beş ay daha iyi anladım. Benim arada kendime ait bir alanda yalnız kalmaya ihtiyacım var. Bu olmayınca orası bana mahşer oluyor işte. Ev alma fikrimi ben bile ciddiye almamıştım ama artık bunu benimsiyorum ve yeni yılın bana katma değeri madden değilse de manen bu olsun istiyorum. Başka türlü insanlara eziyet verdiğimi fark ettim. Kendimi Julio gibi bulurum belki. Belki yaşayacağım altı ayım vardır onun gibi. Bunlar hep varsayım. Ama o özgürlüğü tadıp öyle ölmek isterim. Yoksa küs kalacağım sevdiklerime. Üzmeye devam edeceğim. Ben kimseye mahşer olmak istemediğimi iyi biliyorum. Julio bana ufuk açtı. Ben kendim olarak onları daha çok mutlu ederim. Tahammül etmek ile sabretmek çok farklı iki olay. Ben benken serenken daha iyi olurum inşallah. 2026dan dileğim inşallah kendi evime taşınırım hayırlısıyla. Amin.
·
158 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.