Mastektomi , Ayşe Kulin ’in kişisel deneyimden yola çıkarak kaleme aldığı; hastalık anlatısını bir kader ya da dramatik kırılma noktası olarak değil, hayatın içinden geçen bir durak olarak ele alan bir metin. Yazar, meme kanseri ve mastektomi sürecini anlatırken okuru acıya boğmak yerine, sakin ve doğrudan bir dille tanıklığa davet eder.
Kitabın merkezinde hastalık değil; bedenle kurulan ilişkinin değişimi vardır. Kulin, kadın bedeni üzerindeki toplumsal beklentileri, eksilme fikrini ve “normal” algısını sorgularken, anlatısını cesaret ya da kahramanlık söylemine yaslamaz. Bu tercih, metni samimi kıldığı kadar ölçülü de kılar.
Dil yalın, anlatım nettir. Süslü cümleler ya da edebi gösteriş yerine, yaşanmışlığın doğal ağırlığı hissedilir. Mastektomi, bir edebiyat metni olmaktan çok, yaşama tutunma pratiğinin yazıya dökülmüş hâli olarak okunur. Yazar, umudu yüksek sesle ilan etmez; onu satır aralarında, gündelik hayatta var eder.
Bu kitap, hastalığı merkeze alan bir anlatıdan ziyade, kırılganlıkla birlikte yaşamanın mümkünlüğünü gösteren sade ve dürüst bir tanıklık metni. Abartıdan uzak, sessiz ama etkili.