Garanti Karantina: Şiir mi, Slogan Manifestosu mu?
Murat Menteş, Türk edebiyatında "Afili Filintalar" akımıyla özdeşleşen, hıza ve imaja dayalı yeni bir dilin öncülerinden biri. Garanti Karantina, bu dilin şiir formuna bürünmüş hali.
Şiirlerdeki her dize, sanki bir duvar yazısı ya da bir sosyal medya paylaşımı olmak üzere tasarlanmış gibidir. Bu durum, şiirin bütünsel bir duygu aktarımından ziyade, parçalanmış etkileyici cümleler yığınına dönüşmesine neden oluyor. Okuyucu, şiirin içinde kaybolmak yerine sürekli bir "punchline" (can alıcı nokta) bekleme yorgunluğu yaşıyor.
Şiir mi, Düzyazı Parçacıkları mı?
Kitapta geleneksel şiir formlarının dışına çıkan, ritmini kelime oyunlarından alan bir yapı var.
Menteş’in şiiri, aslında "parçalanmış bir roman anlatısı" gibidir. Dizeleri uç uca eklediğinizde ortaya çıkan şey bir imge dünyası değil, bir aksiyon sahnesidir. Bu da şiirin o kendine has "sessiz derinliğini" zaman zaman gürültülü bir reklam estetiğine kurban edebiliyor.
Kitapta boksörler, gangsterler, eski Türk filmleri ve popüler kültür ikonları cirit atar. Acı, yalnızlık ve aşk gibi kadim temalar; tabancaların, fiyakalı arabaların ve dumanlı barların gölgesinde kalarak derinliğini yitirme riski taşıyor.
Menteş, Türkçeyi bükme ve kelimelerle takla attırma konusunda bir usta. "Korkma Ben Varım"da gördüğümüz o zeka dolu dil, bu kitapta da hakim ancak bazı dizelerde kelime oyunları o kadar ön plandadır ki, anlam oyunun altında ezilir. Şiir, bir duygu paylaşımından çok bir zekâ gösterisine dönüşür. Bu da okurla kurulan duygusal bağın yerini, hayranlık ama mesafeli bir takdire bırakmasına sebep olur.
Garanti Karantina, statik ve ağır kanlı Türk şiirine taze bir kan ve hız getirmiştir, bu inkar edilemez. Ancak "kalıcılık" noktasında, derinlikten ziyade yüzeydeki parlaklığa yatırım yapması onu bir başyapıt olmaktan ziyade, döneminin ruhunu yansıtan başarılı bir kült eser diyebiliriz.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.