Daha çok özgürlük, daha çok eşitlik ve mutluluk… Atilla İlhan’ın derdi bu. Duvar, onun diğer kitaplarına göre benim için daha çok ses taşıyor. Sanki tek bir yerden değil, farklı zamanlardan konuşuyor.
“Dumanlar boğuyor ne mümkün nefes almak” dediği yerde gerçekten nefes daralıyor. Ardından “o çağ bu çağ / toprak yine kan kusuyor” diye sesleniyor. Okurken insanın aklından şu geçiyor: Yıllar değişmiş ama yük aynı kalmış. Toprak hâlâ kanla, insanlar hâlâ acıyla sınanıyor.
Duvar bende, geçmişle bugün arasında hiç kapanmayan bir yerden durup bakma hissi bıraktı. Okudukça insan kendi zamanını da sessizce sorguluyor. Keyifle okuyun efendim..
·
106 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.