Söylenmeyenler sessizce konuşur..
Söyleme Bilmesinler: Bir Ailenin Sustukları
Bir aile düşünün.
Üç yetişkin erkek evlat, onların eşleri, bir anne ve bir baba. Anne artık hayatta değil ama aile hâlâ her hafta aynı masada buluşuyor. Aynı gün, aynı saat, aynı yemek. Dışarıdan bakıldığında düzenli, hatta örnek sayılabilecek bir aile ritüeli. Ama bu masada herkesin sakladığı bir şey var.
Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler romanı, tam olarak bu masanın etrafında örülüyor. Söylenmeyenlerin, bastırılanların ve ertelenen gerçeklerin yarattığı ağırlık üzerine kurulu katmanlı bir hikâye anlatıyor bize.
Roman, babanın kendini öldürmesiyle başlıyor. Ama aslında mesele ölüm değil; o ölüme gelene kadar kimsenin konuşmamayı seçtiği şeyler. Yazar, hikâyeyi doğrusal bir şekilde anlatmak yerine, karakterleri teker teker ele alıyor. Her birinin gündelik yaşamına giriyoruz önce. İşlerine, evlerine, evliliklerine, içlerinden geçen ama dile gelmeyen düşüncelerine… Sonra yavaş yavaş derinleşiyoruz. Çelişkiler, pişmanlıklar, korkular ve suskunluklar ortaya çıkıyor.
Her karakterin kendi içinde kurduğu bir dünya var. Ve her sır, o dünyanın içinde bambaşka bir tablo çiziyor. Söylenmeyenler, sadece saklanan gerçekler değil; aynı zamanda hayatın yönünü değiştiren kırılma noktaları. İnsanların attığı adımları, kaçtığı yolları, seçtiği sessizlikleri belirliyor.
Roman ilerledikçe düğümler çözülüyor. Son yemekte yaşananlar, babanın intiharı ve sonrasında aile bireylerinin hayata bakışlarındaki içsel ve dışsal değişimler, hikâyeyi tamamlıyor. Aslında herkes, kendi sorularına cevap buldukça, eksik kalan yerlerini de fark ediyor. Ve belki de ilk kez, neyin yarım kaldığını anlıyor.
Romanın temel teması çok net: Söylenmeyenlerin yarattığı ağırlık.
Bir sır, söylendiğinde yıkıcı olabilir; ama söylenmediğinde yıllar boyunca insanın içini kemiren bir yük haline gelir. Şermin Yaşar, bu yükü dramatize etmeden, bağırmadan, ajitasyona kaçmadan anlatıyor. Tam da bu yüzden etkili.
Anlatım son derece içten ve samimi. Günlük konuşma diline yakın, basit ama özenli cümlelerle her karakteri kendi sesiyle konuşturuyor. Ne geveleme var ne de süsleme. Duru, net ve anlaşılır bir dil. Roman adeta dantel gibi işlenmiş; her ilmek yerli yerinde ve finalde bu emekli yapı sağlam bir şekilde tamamlanıyor.
Bu anlatım biçimi, okura olaylara tek bir yerden bakma şansı vermiyor. Aksine, çok boyutlu bir bakış açısı kazandırıyor. Karakterlerin iç dünyasına girerken, onları yargılamaktan çok anlamaya yaklaşıyoruz. Kimse tamamen suçlu değil, kimse tamamen haklı da değil. Herkes kendi dünyasında tutarlı, kendi korkuları içinde savunmasız.
Romanın belki de en güçlü yanı bu: Okuru karakterlerle birlikte düşünmeye ve sorgulamaya itmesi. Basit gibi görünen bir hikâyenin altında ciddi bir psikolojik derinlik var. Ve bu derinlik, yüksek sesle değil, sessizce aktarılıyor.
Bitişini özellikle sevdim. Çünkü roman, cevapları bağırarak vermiyor; okurun zihninde yankılanmasına izin veriyor. Söyleme Bilmesinler, kapandığında biten değil; kapandıktan sonra insanın kendi hayatındaki suskunluklara dönüp bakmasına neden olan bir roman.
Söyleme Bilmesinler 
Şermin Yaşar
Belki de asıl soru şu:
Gerçekten bilmesinler mi istiyoruz,
yoksa söylemeye cesaret edemiyor muyuz?
Söyleme Bilmesinler Şermin Yaşar
Belki de asıl soru şu:
Gerçekten bilmesinler mi istiyoruz,
yoksa söylemeye cesaret edemiyor muyuz?·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.