"Gökten işaret gelmez kalbin dediğine inan"
#okudumbitti
-Karamazov Kardeşler
[ 
Fyodor Dostoyevski ]
"Tek bir roman vardır o da 
Karamazov Kardeşler 'dir" der Cemil Meriç.
Sigmund Freud ise Dostoyevski'yi incelediği makalesine şöyle başlar;"Yaratıcı sanatçılığı en az şüphelinecek yanıdır. Dostoyevski sanatçı olarak 
William Shakespeare 'in yanında yer alır." Pekala tüm edebiyat dünyasının tartıştığı bir konu olan yaşamış en büyük romancı Dostoyevski midir değil midir? Bu ne kadar bizi aşan bir konu olsa da Karamazov kardeşler de yazılmış en büyük dünya klasiği midir değil midir? sorusunu sordurabilir (Uçsuz bucaksız cevaplar sarmalını doğurur elbette bu soru.)
Öncelikle bu eseri okuduktan sonra bende bıraktığı daha önce Dostoyevski'nin başka eserlerini(başta 
Suç ve Ceza 'yı) okurken, gerek eserin kalın olması gerekse de hep bir erteleme çabasında olduğum için biraz pişmanlık duyduğumu söyleyebilirim. Dostoyevski'nin yazdığı son kitap ve aynı zamanda ustalık eseri diyebiliriz. Bana göre en iyi eseri bu kitap. Bu eser de; felsefe,inanç,ahlak,toplumsal yozlaşma,kuşak çatışması vs. gibi birçok konuda ve dolu dolu bir kitap okudum. Gerçekten muhteşemdi hala okumayan varsa bir an önce başlamasını tavsiye ederim.
Roman temel de her biri insan doğasının farklı bir yönünü temsil eden üç kardeş üzerinden yitirilmiş giden bir ömrün arda kalan hezimet ve boşluğunu anlatır. Karamazov kardeşler sadece bir cinayet ve aile dramı değil aynı zamanda insan ruhunun karanlık tarafları üzerine inşa edilmiş felsefi bir inceleme. Bu karakterleri kısa kısa açıklayalım.
-Fyodorov pavloviç: Kendisine soytarı denilmesinden hoşlanan şehvet,bencillik,ahlaksız ifadelerini fazlasıyla bünyesinde barındıran,tek amacı daha çok para ve kadın olan,aile değerlerinden habersiz bir baba.
-Dmitri Karamazov(Mitya): En büyük abi. Gönül meseleleri ve serserilik bakımından babasının farklı bir kopyası. Dakikası birbirini tutmayan çok nazik ve asil davrandığı bir andan sonra babasını öldürmekle tehdit eden bir karakter. Gruşenka adında ki kadın için babasıyla sürekli çekişirken diğer yanda da başka biriyle nişanlı olup ona da sevgi besleyen biri.
-Ivan Karamazov: Ortanca kardeş entelektüel,nihilist kurallara karşı çıkan,aynı zamanda ahlaki boşluğunu bir türlü gidermeyen ve o boşlukta debelenip acı çeken bir kişilik.
-Aleksey Karamazov(Alyoşa): En küçük kardeş ve bu eser de olumluluk tabirinin karşılığı olan tek kişi. Kardeşler arasındaki bağ görevini üstleniyor diyebiliriz.Bir manastırda rahip Zosima tarafından yetiştirilen şefkat,merhamet ve sevgi dolu olan Alyoşa Dostoyevski'ye göre insanlığın "kurtuluş reçetesi"'dir.
İlk 200 sayfa kişi tanımlamaları üzerinden çok durağan seyretsede olayların akışına bağlı olarak giderek daha akıcı ve özellikle cinayetten sonra sayfaların adeta su gibi aktığı bir eser. Zaten Dostoyevski için ne yazsak ne söylesekte az kalacak.
Ivan Karamazov'un kardeşi Alyoşa'ya anlattığı ve kitabın en ünlü bölümü "Büyük Egnizisyoncu" da şöyle bir diyalog geçer:
-Egnizisyoncu: "insanlara özgürlük verdin ama onlar bunu taşıyamaz." Çünkü ona göre insanlar özgürlük istemez,ekmek ve otorite isterler. Hz.isa'nın insanlara verdiği seçme özgürlüğü onlara ağır gelir. Kilise bunu ortadan kaldırarak onlara mutlu bir köleliği sunar.
Kitabı okurken kardeşlerin her birinde Dostoyevski'nin kendi hayatından üç farklı evreyi görebiliyorsunuz. Kendi yaşamına ve özgeçmişine bu karakterler üzerinden yaptığı göndermelerle bizlere anlatiyor. Sürgünde olduğu ve romantik dönemlerini Dmitri, Soysalist bir devrimci ve idealleri peşinde koşarken kendi deyimiyle zındıklığa varan ve imanını kaybetmesine yol açan dönüşümleri Ivan ve son olarak kendi ailesine ve milletine sevgiyle bakan, merhametini, insanlığın uğruna her an için feda etmeye hazır olma deyişini de Alyoşa üzerinden aktarır.
Kitabın sonunda karakterlerin evveliyatı hakkında kesin bir hüküm belirtilmemiş olmakla birlikte tamamen okuyucuya bırakılmış. Dostoyevski bunu bilinçli bir şekilde yapmış diye düşünüyorum. Belki de karakterlerin muhakemesini kitabı okuyan kişinin kendisinin yapması gerektiğini düşünmüş olabilir.
Bir kitap okudum hayatım değişti ifadesinin karşılığı olacak bir kitap Karamazov kardeşler. Tolstoy'un yolculuğa çıkarken yanına aldığı kitap. Dünya da yaşamış yaşayacak olan felsefe,psikoloji ve edebiyat başta olmak üzere birçok farklı alanda kişilerin,düşüncelerini şekillendiren ve hissiyat olarak bu duygu durumlarını değiştiren Dostoyevski'ye bu eser için minnettarım. Sevgilerle Keyifli okumalr:)
-Alıntılar
Akıllı insanla konuşmak zevklidir.
Mutluluğu keder de ara.
Fakat aşık olmak sevmek değildir,insan nefret ederken de aşık olabilir.
Aklın aşağılık saydığında,kalp çoğu zaman güzellik buluyor.
Gökten işaret gelmez,kalbin dediğine inan.
Bence cehennem sevmemekten doğan bir acıdır.
Tanrı kuvvette değil dogruluktadır.
Şairliğimiz boşa değil,ömrümüzü mum gibi ucundan boşuna yakmadık.
Ama kişilere nefretim arttıkça genel olarak insanlığa sevgim o oranda artıyordu.
Fyodor Dostoyevski ]
"Tek bir roman vardır o da Karamazov Kardeşler 'dir" der Cemil Meriç.
Sigmund Freud ise Dostoyevski'yi incelediği makalesine şöyle başlar;"Yaratıcı sanatçılığı en az şüphelinecek yanıdır. Dostoyevski sanatçı olarak William Shakespeare 'in yanında yer alır." Pekala tüm edebiyat dünyasının tartıştığı bir konu olan yaşamış en büyük romancı Dostoyevski midir değil midir? Bu ne kadar bizi aşan bir konu olsa da Karamazov kardeşler de yazılmış en büyük dünya klasiği midir değil midir? sorusunu sordurabilir (Uçsuz bucaksız cevaplar sarmalını doğurur elbette bu soru.)
Öncelikle bu eseri okuduktan sonra bende bıraktığı daha önce Dostoyevski'nin başka eserlerini(başta Suç ve Ceza 'yı) okurken, gerek eserin kalın olması gerekse de hep bir erteleme çabasında olduğum için biraz pişmanlık duyduğumu söyleyebilirim. Dostoyevski'nin yazdığı son kitap ve aynı zamanda ustalık eseri diyebiliriz. Bana göre en iyi eseri bu kitap. Bu eser de; felsefe,inanç,ahlak,toplumsal yozlaşma,kuşak çatışması vs. gibi birçok konuda ve dolu dolu bir kitap okudum. Gerçekten muhteşemdi hala okumayan varsa bir an önce başlamasını tavsiye ederim.
Roman temel de her biri insan doğasının farklı bir yönünü temsil eden üç kardeş üzerinden yitirilmiş giden bir ömrün arda kalan hezimet ve boşluğunu anlatır. Karamazov kardeşler sadece bir cinayet ve aile dramı değil aynı zamanda insan ruhunun karanlık tarafları üzerine inşa edilmiş felsefi bir inceleme. Bu karakterleri kısa kısa açıklayalım.
-Fyodorov pavloviç: Kendisine soytarı denilmesinden hoşlanan şehvet,bencillik,ahlaksız ifadelerini fazlasıyla bünyesinde barındıran,tek amacı daha çok para ve kadın olan,aile değerlerinden habersiz bir baba.
-Dmitri Karamazov(Mitya): En büyük abi. Gönül meseleleri ve serserilik bakımından babasının farklı bir kopyası. Dakikası birbirini tutmayan çok nazik ve asil davrandığı bir andan sonra babasını öldürmekle tehdit eden bir karakter. Gruşenka adında ki kadın için babasıyla sürekli çekişirken diğer yanda da başka biriyle nişanlı olup ona da sevgi besleyen biri.
-Ivan Karamazov: Ortanca kardeş entelektüel,nihilist kurallara karşı çıkan,aynı zamanda ahlaki boşluğunu bir türlü gidermeyen ve o boşlukta debelenip acı çeken bir kişilik.
-Aleksey Karamazov(Alyoşa): En küçük kardeş ve bu eser de olumluluk tabirinin karşılığı olan tek kişi. Kardeşler arasındaki bağ görevini üstleniyor diyebiliriz.Bir manastırda rahip Zosima tarafından yetiştirilen şefkat,merhamet ve sevgi dolu olan Alyoşa Dostoyevski'ye göre insanlığın "kurtuluş reçetesi"'dir.
İlk 200 sayfa kişi tanımlamaları üzerinden çok durağan seyretsede olayların akışına bağlı olarak giderek daha akıcı ve özellikle cinayetten sonra sayfaların adeta su gibi aktığı bir eser. Zaten Dostoyevski için ne yazsak ne söylesekte az kalacak.
Ivan Karamazov'un kardeşi Alyoşa'ya anlattığı ve kitabın en ünlü bölümü "Büyük Egnizisyoncu" da şöyle bir diyalog geçer:
-Egnizisyoncu: "insanlara özgürlük verdin ama onlar bunu taşıyamaz." Çünkü ona göre insanlar özgürlük istemez,ekmek ve otorite isterler. Hz.isa'nın insanlara verdiği seçme özgürlüğü onlara ağır gelir. Kilise bunu ortadan kaldırarak onlara mutlu bir köleliği sunar.
Kitabı okurken kardeşlerin her birinde Dostoyevski'nin kendi hayatından üç farklı evreyi görebiliyorsunuz. Kendi yaşamına ve özgeçmişine bu karakterler üzerinden yaptığı göndermelerle bizlere anlatiyor. Sürgünde olduğu ve romantik dönemlerini Dmitri, Soysalist bir devrimci ve idealleri peşinde koşarken kendi deyimiyle zındıklığa varan ve imanını kaybetmesine yol açan dönüşümleri Ivan ve son olarak kendi ailesine ve milletine sevgiyle bakan, merhametini, insanlığın uğruna her an için feda etmeye hazır olma deyişini de Alyoşa üzerinden aktarır.
Kitabın sonunda karakterlerin evveliyatı hakkında kesin bir hüküm belirtilmemiş olmakla birlikte tamamen okuyucuya bırakılmış. Dostoyevski bunu bilinçli bir şekilde yapmış diye düşünüyorum. Belki de karakterlerin muhakemesini kitabı okuyan kişinin kendisinin yapması gerektiğini düşünmüş olabilir.
Bir kitap okudum hayatım değişti ifadesinin karşılığı olacak bir kitap Karamazov kardeşler. Tolstoy'un yolculuğa çıkarken yanına aldığı kitap. Dünya da yaşamış yaşayacak olan felsefe,psikoloji ve edebiyat başta olmak üzere birçok farklı alanda kişilerin,düşüncelerini şekillendiren ve hissiyat olarak bu duygu durumlarını değiştiren Dostoyevski'ye bu eser için minnettarım. Sevgilerle Keyifli okumalr:)
-Alıntılar
Akıllı insanla konuşmak zevklidir.
Mutluluğu keder de ara.
Fakat aşık olmak sevmek değildir,insan nefret ederken de aşık olabilir.
Aklın aşağılık saydığında,kalp çoğu zaman güzellik buluyor.
Gökten işaret gelmez,kalbin dediğine inan.
Bence cehennem sevmemekten doğan bir acıdır.
Tanrı kuvvette değil dogruluktadır.
Şairliğimiz boşa değil,ömrümüzü mum gibi ucundan boşuna yakmadık.
Ama kişilere nefretim arttıkça genel olarak insanlığa sevgim o oranda artıyordu.·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.