"Buraya da getirmese şu mızmız çoğunu ,olmazdı!Hayır senin çocuğun yaramaz biliyorsun .Ne götürüyorsun her yere?Zavallı çocuk, dayak arsızı olmuş. Annesin sen,çocuğun eline kaşık verilir mi misafirlikte?Geniş canım, geniş...Bu rahatlığından bıktım da gitti zaten kocası. "
" Evinin pisliğini parayla başkalarına temizletecek kadar beceriksiz,biçare torunlarını evde bırakıp ülke ülke gezecek kadar da analıktan uzaktı!"
"Nursel'im senin de çocukların olunca sen de onların elini sıkarsın böyle, tamam mı?Benim annemde aynısını bana yapardı. Sorarlarsa ,anneannemle ben birbirimize seni seviyorum demek için böyle yapardık,dersin. Ben de sizi sevdiğim için yapıyorum, bu bir sır, gizli bir işaret dersin."
Aysel Hanım’ın vefatıyla birlikte komşular ve binada oturan akrabalar ölü evine toplanır. Okunan Kur’anlar, rahmetlinin ruhuna değsin diye dağıtılan ikramlıklar arasında Gürgürler Apartmanı’nın sakinleri yavaş yavaş görünür olur. Elti Tomris, tek kız olan görümce Gülfem ve Nursel… Her biri kendi hayalleri ve yaşanmışlıklarıyla kitaba ayrı bir renk katar. Kimisi geçmişin izlerinde dolaşırken, kimisi geleceğine dair kaygılar taşır.
Kitabı okurken kendimi sürekli şunu düşünürken buldum: Hayat dediğimiz şey gerçekten de suretlerden, izlerden ve gölgelerden mi ibaret? Suretler, İzler, Gölgeler benim için bir hikâye kitabından çok, insanın kendi içine doğru attığı sessiz adımlar gibiydi. Okurken bazen bir cümlede durup uzun uzun düşündüm, bazen de satır aralarında kendimden bir parça yakaladım.
Esra Yüksel, anlatırken bağırmıyor; tam tersine fısıldıyor. Ama o fısıltılar insanın içini daha çok titretiyor. Karakterler bana çok tanıdık geldi; sanki bir kısmı geçmişte bıraktığım hâllerimdi, bir kısmıysa hâlâ içimde yaşayan gölgeler… Kitap boyunca yüzleşme hissi ağır bastı. İnsan, aynaya bakıyormuş gibi oluyor ama o aynada sadece görünen değil, saklanan taraflar da var.
Beni en çok etkileyen şey, anlatının samimiyeti oldu. Yapay bir duygu yok, süslenmiş cümleler yok; her şey olduğu gibi, kırılgan ve gerçek. Bu yüzden kitabı bitirdiğimde “okudum” demekten çok “yaşadım” demek istedim. Eser bende sessiz ama derin bir iz bıraktı; kolay unutulacak bir eser değil.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.