Bu kitab, yanan hər səhifənin, yox olan bir insan xatirəsi, bir duyğu və ya bir ümid olduğunu hiss etdirdi mənə. Montaq adlı adam, uzun müddət etdiyi işin — kitab yandırmağın — boşluğunu birdən ürəyində duyur. Bir axşam evinə qayıdarkən, qaranlıqda işıqlanan pəncərədə, qadağan olunmuş kitabları səssizcə oxuyan qadının sakit cəsarətini görür. O an onun daxilində, "Niyə?" sualı alovlanır.
Bu, təkcə kitabların yox edilməsindən dərin bir hekayədir. Bu, insanın öz beynini, ürəyini və oyanmış suallarını təhlükəsiz bir yerə gizlətməsinin dramıdır. Montaq yandırdığı hər kitabda, bir uşaq xəyalını, bir aşiqin andını və ya bir alimin ömrünü yandırdığını anlayır. Cəmiyyət isə, bu yanğının qarşısında, divan televizorlarına gömülmüş və həqiqətdən qaçan bir kütlə kimi təsvir olunur.
Kitabın ən dəhşətli tərəfi, yandırılanın tək kağız olmamasıdır. Yanan, düşüncənin özüdür, sual sorğusudur, həyatın mürəkkəbliyinə dözüm göstərmək bacarığıdır. Hər kəs "xoşbəxt" olmağa məcbur edilir, çünki kədər, narahatlıq və tənqid — qadağandır.
Son səhifələri bağlayanda isə, ürəyimdə bir ümid qığılcımı qalır. Kitab, yox edilə bilməyən bir həqiqəti xatırladır: Həqiqət, insanın yaddaşında və vicdanında yaşayır. Kitablar yansa da, onları əzbər bilən insanların ürəyindəki sözlər, bir nəsildən digərinə, gizli bir çıraq kimi ötürülə bilər.
Ən böyük təhlükə, odun alovu deyil — beynimizin və ürəyimizin sönməsidir.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.