Dostoyevski’nin İnsancıklar kitabını uzun zamandır okumayı düşünmüştüm, sonunda okudum ve gerçekten düşündüğümden çok daha derin bir etki bıraktı. Mektup şeklinde ilerleyen bu romanda Makar Devuşkin ve Varvara Alekseyevna’nın mektuplarında, sadece iki karakterin değil, aslında insanlığın yoksulluğunu, onurunu ve sevgiyi koruma çabasını gördüm.
Okurken Makar’ın iç dünyasında kendimi buldum. Yoksulluğun insana sadece maddi değil, manevi bir ağırlık yüklediğini hissettim. Toplum tarafından hor görülmek, küçümsenmek ve buna rağmen içinde bir umut kırıntısı taşımak… Dostoyevski bu duyguyu öyle sade ama etkileyici bir şekilde anlatmış ki bazı yerlerde gözlerim doldu.
Kitap boyunca hep şu soruyu düşündüm: “Bir insanın değeri gerçekten neyle ölçülür?” Parayla mı, statüyle mi, yoksa vicdanla mı? Makar’ın mektuplarında gördüğüm sevgi, fedakarlık ve kırılganlık bana insan olmanın özünü hatırlattı.
Belki Dostoyevski’nin en olgun eseri değil ama en insani olanı kesinlikle bu. İnsanı yargılamadan, acılarını anlamaya davet eden bir kitap. Beni derinden etkiledi ve uzun süre aklımdan çıkmayacak.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.