Kara KitapEdebiyat
Roman avukat Galip’in bir sabah evi terk eden eşi Rüya’yı aramasıyla başlar. Galip Rüya’nın Celal’le birlikte gittiğini düşünmektedir çünkü Celal de ortalıkta yoktur.
Kitap asıl burada başlar. Çünkü burdan sonra Galip Rüya’yı aramayı sürdürdükçe Celal’e yaklaşır ve Celal’e dönüşür. Galip Rüya’nın Celal’e ilgisi olduğunu düşünmektedir ve içten içe o da Celal’i beğenmektedir. Rüya’ı ararken Celal’in gizli evine yerleşir, onun kıyafetlerini giyer, onun yatağında uyur ve yazılarını okumaya başlar. Zamanla Celal’e dönüşür.
Kitap postmodern bir anlayışla yazılmıştır, karakterler aslında birer imgedir. Celal, bizim hayatta hep ulaşmak istediklerimizdir, bir ilah gibidir. Rüya, her ne kadar kitapta bir şahıs olarak görünse de aslında yoktur.Rüya insanların hayatındaki anlam arayışıdır ve Galip ise anlam arayışındaki bizler yani okuyucudur.
Okur Celal’e müdahale edemez onun yerine kendini koyamaz ama hepimiz birer Galip olarak Rüya’yı arayabiliriz. Ne kadar kendimiziz, ne kadar taklitiz. Kitapta kendisi olma mücadelesi verirken aslında hepimizin bir şeyleri taklit ettiğinden bahsetmektedir. Galip de Celal’i taklit ederek kendisini bulabilmiştir.
Kitabın sonunda arananlar bulunur ama ölü olarak. Aslında arayış tamamlanmıştır ve fiziksel arayış başarısız gibi görünse de Galip kimliksel olarak arayışını bulmuştur.
Orhan Pamuk’a göre Galip’in Celal’e dünüşmesi bir başarısızlık, bir taklit değil biz insanların kendini arama mücadelesidir ve hayatın ta kendisidir.
Kolay bir roman değildir, okuyucuyu yoran ve anlattığı hikayelerle, bizleri çözümlemeye zorlayan, kaybettiren, bulduran ve hepimizi birer Galip yapan şahane bir eserdir.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.