İnsan bazen henüz doğmadan kaderi yazılmıştır. Töreler, gelenekler, inançlar dahilinde yarım bırakılan hayatlar. Yarım kalan aşklar, tamamlanamayan insanlar ne kadar tanıdık değil mi? Dolayısıyla aklımıza hep coğrafya kaderdir ifadesi geliyor. Yaşadığımız sosyal ve kültürel çevrenin etkisi ile şekillendirildiğimiz bu hayatta, insan ne kadar yaşayabilir ya da ne kadar yaşadım diyebilir tartışılır ama hayatımızda ilgili kararları başkaları alacaksa ne anlamı var her şeyin.
Yazarı ve kitabını çok severim. Yeni baskısı ile karşıma çıkınca çok mutlu oldum. Okuduğum dönemler geldi aklıma. Fakat bazı kitap kitapları yaşamın farklı zamanlarında yeniden okuyunca anlamında değişiyor. Belki değişmekten öte derinleşiyor. Bu kitap da benim için tam da böyle oldu.
Berhan, Mevsim, Cemile, Cihan ve diğerleri…
Geçmişte yaşanılan aşklar, pişmanlıklar, tercihler, sorumluluklar, aile bağları ve sırlar üzerinden yaşamları şekillendirilen insanları okurken, kendi eliyle oluşturmak istediği bahçenin nasıl darmadağın edildiğini de görüp üzüleceksiniz.
Baba oğul ilişkileri ile ilgili de yazarın altını çizdiğiği oldukça önemli detaylar var. Köprünün iki ayağı şeklindeki bu ilişki, tek taraflı yıpranmasıyla giderek sallanmaya başlıyor değil mi yaşamda da? Bir taraf yıkıldığında, diğerinin de ayakta kalması çok zor.
Kitabın içerisinde geleneksel aile yapısının o keskin dokusunu da yazar her yönüyle hissettiriyor. Deneyim ve otoritenin simgesi olan aile büyüklerinin, herkesin yaşamına dair kararları kolaylıkla alabildiği bir yaşam tarzı içerisinde, ne kadar çok insanın ruhunda yara açtıklarını göremiyorlar gerçek yaşamda da.
Bazen sevgi bile başka sevgisizliklere yol açabiliyor…
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.