"Düşünen bir insan olgunluğa eriştiğinde ve tam bir bilinç kazandığında kendini istençsiz olarak sanki çıkışı olmayan bir tuzağın içindeymiş gibi hisseder."
(Sayfa: 23)
Doktor Andrey Yefimıç Ragin, hastanenin sorumlu hekimidir ama kurumun ihmal edilmiş haline kayıtsız kalır. Stoacı bir felsefeyle acılara ve adaletsizliklere karşı duyarsızlaşmıştır; "Acı çekmek kaçınılmazsa, direnmek anlamsız" diye düşünür. Koğuşa yeni gelen eğitimli hasta İvan Dmitriç Gromov ile tanışınca, onunla yoğun entelektüel sohbetlere başlar. Gromov, toplumdaki zulmü, adaletsizliği sertçe eleştirirken Ragin pasif bir kabullenme savunur.
Bu diyaloglar zamanla Ragin'in koğuşa fazla ilgi gösterdiği dedikodularına yol açıyor ve sonunda kendisi de 'deli' ilan edilerek aynı koğuşa kapatılıyor. Orada yaşadığı fiziksel ve ruhsal çöküş, felsefesinin boşluğunu acı bir şekilde fark ettiriyor.
Çehov, burada delilik ile normallik arasındaki ince çizgiyi sorguluyor. Kim gerçekten deli? Koğuş dışındakiler mi, yoksa içindekiler mi? Eser, Çarlık Rusyası'ndaki bürokratik yozlaşmayı, aydınların pasifliğini ve toplumun sorunlara uzak durmasını sertçe eleştiriyor.
Acıya karşı direnmek mi yoksa kabullenmek mi doğru? Eylem mi, yoksa düşünceyle yetinmek mi? Çehov, okuyucuyu rahatsız ediyor; Lenin'in bile okuduktan sonra "Kendimi Altıncı Koğuş'a kapatılmış gibi hissettim" dediği rivayet edilir.
Rus edebiyatına ilgi duyanlara şiddetle tavsiye ederim
İyi okumalar..
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.