"Gulyabani – Hüseyin Rahmi Gürpınar" Hakkında..1000Kitap
Gulyabani – Hüseyin Rahmi Gürpınar 
Gulyabani
Hikâye oldukça akıcı ve kısa, başlıklı bölümlere ayrılmış. Bu da okuyucunun olayları kafasında net bir şekilde sıralayıp anlayabilmesine olanak tanıyor. Kitapta, o yılların İstanbul’unda kayıklarla karşıdan karşıya geçildiğinden bahsediliyor. Okumadan önce dönemin hayatına dair daha fazla ayrıntı bulacağımı umuyordum fakat umduğum kadarına rastlamadım.
Hanımların ve çocukların bir evde buluşması, Muhsine Hanım gibi görmüş geçirmiş kişilerin anlattığı hikâyelerin boza eşliğinde dinlenmesi, o dönemin önemli bir sosyal aktivitesiymiş gibi görünüyor. 1900’lü yılların başında bir hikâye olarak anlatılan Gulyabani, anlatıcı Muhsine Hanım’ın yaşı düşünüldüğünde 1800’lü yılların son çeyreğine isabet ediyor gibi duruyor.
Hikâye, bu yüzyıldan bakıldığında “Nasıl bu kadar saçma şeylere inanmışlar, evin içindeki kadınlar kendilerinden istifade edildiğini nasıl anlamamışlar?” sorusunu düşündürüyor. Ancak o yüzyılın bilgisizliği ve olayların elektriğin yaygın olarak kullanılmadığı bir dönemde, gece karanlığında gerçekleşmesi bu duruma iyi bir açıklama olabilir.
Bildiğimiz Gulyabani filmini izlemiş olmasaydım, bazı kısımlarda hayretler içinde kalabilirdim. Film ana hatlarıyla benzer olsa da çok daha mizahi bir üslupla ele alınmış ve oldukça farklı bir yapıya sahip. Kitap ise gerçekten çok başka bir tonda. Batıl inançların temelinde ne kadar iğrenç çıkarların yatabildiğini insana açıkça hatırlatıyor.
Eser manilerle ve söz oyunlarıyla dolu. Bunların o dönemin modasında önemli bir yer tuttuğu aşikâr. Ancak beni en çok etkileyen, çocukken benim de öğrendiğim ve hâlâ bazen tekrar ettiğim, kitabın sonundaki o dua oldu. Çocuklar arasında ağızdan ağıza yayılan, kimden çıktığını bilmediğim bu duaya burada rastlamak çok keyifliydi. Belki de hâlâ bazı çocukların bu dua ile yastığa başını koyması, Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın eserinde ona yer vermesi sayesindedir:
Yattım sağıma
Döndüm soluma
Melekler şahit olsun
Dinime imanima…
Gulyabani
Hikâye oldukça akıcı ve kısa, başlıklı bölümlere ayrılmış. Bu da okuyucunun olayları kafasında net bir şekilde sıralayıp anlayabilmesine olanak tanıyor. Kitapta, o yılların İstanbul’unda kayıklarla karşıdan karşıya geçildiğinden bahsediliyor. Okumadan önce dönemin hayatına dair daha fazla ayrıntı bulacağımı umuyordum fakat umduğum kadarına rastlamadım.
Hanımların ve çocukların bir evde buluşması, Muhsine Hanım gibi görmüş geçirmiş kişilerin anlattığı hikâyelerin boza eşliğinde dinlenmesi, o dönemin önemli bir sosyal aktivitesiymiş gibi görünüyor. 1900’lü yılların başında bir hikâye olarak anlatılan Gulyabani, anlatıcı Muhsine Hanım’ın yaşı düşünüldüğünde 1800’lü yılların son çeyreğine isabet ediyor gibi duruyor.
Hikâye, bu yüzyıldan bakıldığında “Nasıl bu kadar saçma şeylere inanmışlar, evin içindeki kadınlar kendilerinden istifade edildiğini nasıl anlamamışlar?” sorusunu düşündürüyor. Ancak o yüzyılın bilgisizliği ve olayların elektriğin yaygın olarak kullanılmadığı bir dönemde, gece karanlığında gerçekleşmesi bu duruma iyi bir açıklama olabilir.
Bildiğimiz Gulyabani filmini izlemiş olmasaydım, bazı kısımlarda hayretler içinde kalabilirdim. Film ana hatlarıyla benzer olsa da çok daha mizahi bir üslupla ele alınmış ve oldukça farklı bir yapıya sahip. Kitap ise gerçekten çok başka bir tonda. Batıl inançların temelinde ne kadar iğrenç çıkarların yatabildiğini insana açıkça hatırlatıyor.
Eser manilerle ve söz oyunlarıyla dolu. Bunların o dönemin modasında önemli bir yer tuttuğu aşikâr. Ancak beni en çok etkileyen, çocukken benim de öğrendiğim ve hâlâ bazen tekrar ettiğim, kitabın sonundaki o dua oldu. Çocuklar arasında ağızdan ağıza yayılan, kimden çıktığını bilmediğim bu duaya burada rastlamak çok keyifliydi. Belki de hâlâ bazı çocukların bu dua ile yastığa başını koyması, Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın eserinde ona yer vermesi sayesindedir:
Yattım sağıma
Döndüm soluma
Melekler şahit olsun
Dinime imanima…·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.