– Osho / Akıl
Bu sefer kitabın yarısına gelmişken inceleme yapmak istedim. Elime aldığımda ilgimi çeken kitaplardan biriydi. Ama okurken ilk bölümleri ayırıp daha çok sesli okumalar şeklinde anlayarak hatta gerektiği yerde okuduğumu tekrar ederek ilerlediğim bir kitap.Osho’yu ezoterik bir guru gibi değil de , bir düşünür gibi okumaya gayret ettim .Osho’nun Akıl kitabı, klasik anlamda “okunan” bir kitap değil; daha çok okuru sürekli durduran, yoran ve zaman zaman da bilinçli biçimde sabrını test eden bir metin. Kitap ilerledikçe fark ediliyor ki Osho’nun amacı bir felsefe inşa etmek ya da net kavramlar öğretmek değil; aksine, zihnin alıştığı düşünme biçimlerini tekrar tekrar köşeye sıkıştırmak. Bu yüzden metin sık sık uzuyor, aynı fikirler farklı metaforlarla yeniden dolaşıma giriyor ve okur bazen “anlamadım mı, yoksa özellikle mi anlaşılmıyor?” sorusuyla baş başa kalıyor.
Osho’nun sürekli vurguladığı “zihin yoktur " ifadesi, ilk bakışta düşünceyi tümüyle reddeden tehlikeli bir iddia gibi durabilir. Ancak metin dikkatle ve eleştirel bir mesafeyle okunduğunda, burada kastedilenin düşüncenin yokluğu değil; zihni, sabit ve seni tanımlayan bir özneye dönüştürme alışkanlığı olduğu anlaşılıyor. Düşünceler geliyor ve geçiyor; problem, bu geçici akışı “ben” diye sahiplenmekte başlıyor. Osho’nun itirazı tam da bu noktaya yöneliyor.
Bu kitap, teslim olunarak okunduğunda zihni küçümseyen bir dogmaya dönüşebilir; yalnızca felsefi bir metin gibi okunduğunda ise yorucu ve tekrarlarla dolu görünebilir. Ancak eleştirel bir okuma ile, kişisel deneyimle birlikte ele alındığında, Akıl güçlü bir farkındalık alanı açıyor. Osho burada bilgiyi sahiplenilecek bir şey olarak değil, akan bir nehir gibi düşünüyor: kimsenin mülkü olmayan, fakat herkesin temas edebileceği bir akış. Kitabın değeri de tam olarak bu noktada ortaya çıkıyor — cevap vermekten çok, okuru kendi düşünme alışkanlıklarını sorgulamaya zorladığı yerde.
Şu anlık bu kadar kitabı tam bitirdiğimde güncellemek istersem mutlaka yeni şeyler ekleyeceğim aksi takdirde yorumum bu şekilde. Düşünmeyi sevmiyorsanız tekrar düşmeyi ve her düşüncenizin uyuşmadığı kitapları okumaktan haz almıyorsanız size uygun kitap değildir çünkü kitap akmıyor daha çok sizin akışta olmanızı bekliyor , yer yer şaşırıp gülümsemekte mümkün tabi :) 
Akıl
Devami
Osho’nun Akıl kitabını okurken, metnin düşünceleri bilerek dolaylı ve tekrar ederek anlattığını düşündüm. Aynı noktaya farklı yerlerden dönülmesi bazen gereksiz bir uzatma hissi verse de, bunun hazır cevap sunmaktan çok okuru düşünmeye zorlamak için yapıldığı izlenimini bırakıyor. Yine de bazı kavramlar ucundan tutulup ortasında bırakılmış gibi duruyor ve açıklamalar her zaman tatmin edici olmuyor.
Din ve inanç konusundaki yaklaşımı, her şeyi bütünüyle reddetmekten ziyade ayıklamaya benziyor. Kurumsal dini ve dogmayı dışlarken, doğa, sessizlik ve bireysel deneyim gibi küçük bir alanı özellikle açık bırakıyor. Bu tavır, Tanrı merkezli bir inançtan çok, doğayı merkeze alan panteist bir anlayışa yakın duruyor gibi görünüyor.
Kitapta dile getirilen birçok düşüncenin, yazıldığı dönem için abartılı ve hatta biraz “radyoaktif” sayılabilecek nitelikte olduğu söylenebilir. Ancak bu abartı, fikirlerin yüzeyselliğinden değil, zamanının ilerisinde olmasından kaynaklanıyor olabilir. Bugün bireysellik, otoriteyle çatışma ve anlam arayışı gibi meselelerin hâlâ güncel olması, bu erkenliğin etkisini daha görünür kılıyor.
Buna rağmen metin, farkındalığın toplumsal sonuçları konusunda bilinçli bir mesafe bırakıyor. “Herkes her an değişebilir” söylemi özgürleştirici olduğu kadar, söyleyen kişiyi bu değişimin dışında konumlandırıyormuş hissi de yaratabiliyor. Bu durum, bireysel farkındalık çağrısının herkes için aynı sonucu doğurmayabileceğini düşündürüyor.
Sonuç olarak Akıl, kesin doğrular sunan bir rehberden çok, okuru rahatsız ederek düşünmeye iten bir metin gibi duruyor. Değeri de büyük ölçüde verdiği cevaplardan değil, okuru kendi sorularıyla baş başa bırakmasından geliyor.
Akıl
Devami
Osho’nun Akıl kitabını okurken, metnin düşünceleri bilerek dolaylı ve tekrar ederek anlattığını düşündüm. Aynı noktaya farklı yerlerden dönülmesi bazen gereksiz bir uzatma hissi verse de, bunun hazır cevap sunmaktan çok okuru düşünmeye zorlamak için yapıldığı izlenimini bırakıyor. Yine de bazı kavramlar ucundan tutulup ortasında bırakılmış gibi duruyor ve açıklamalar her zaman tatmin edici olmuyor.
Din ve inanç konusundaki yaklaşımı, her şeyi bütünüyle reddetmekten ziyade ayıklamaya benziyor. Kurumsal dini ve dogmayı dışlarken, doğa, sessizlik ve bireysel deneyim gibi küçük bir alanı özellikle açık bırakıyor. Bu tavır, Tanrı merkezli bir inançtan çok, doğayı merkeze alan panteist bir anlayışa yakın duruyor gibi görünüyor.
Kitapta dile getirilen birçok düşüncenin, yazıldığı dönem için abartılı ve hatta biraz “radyoaktif” sayılabilecek nitelikte olduğu söylenebilir. Ancak bu abartı, fikirlerin yüzeyselliğinden değil, zamanının ilerisinde olmasından kaynaklanıyor olabilir. Bugün bireysellik, otoriteyle çatışma ve anlam arayışı gibi meselelerin hâlâ güncel olması, bu erkenliğin etkisini daha görünür kılıyor.
Buna rağmen metin, farkındalığın toplumsal sonuçları konusunda bilinçli bir mesafe bırakıyor. “Herkes her an değişebilir” söylemi özgürleştirici olduğu kadar, söyleyen kişiyi bu değişimin dışında konumlandırıyormuş hissi de yaratabiliyor. Bu durum, bireysel farkındalık çağrısının herkes için aynı sonucu doğurmayabileceğini düşündürüyor.
Sonuç olarak Akıl, kesin doğrular sunan bir rehberden çok, okuru rahatsız ederek düşünmeye iten bir metin gibi duruyor. Değeri de büyük ölçüde verdiği cevaplardan değil, okuru kendi sorularıyla baş başa bırakmasından geliyor.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.