Yeni Dünya, Sabahattin Ali’nin insanı, özellikle de toplumun kenarında kalmış insanları ne kadar dikkatle ve şefkatle gözlemlediğini gösteren bir öykü kitabı. Hikâyelerde büyük kahramanlıklar ya da olağanüstü olaylar yok; ama tam da bu sade anlatımın içinde insanı derinden etkileyen bir gerçeklik var.
Bu kitaptaki karakterler genellikle yoksul, yalnız ve hayata tutunmakta zorlanan insanlar. Sabahattin Ali onları acındırarak değil, olduğu gibi anlatarak güçlü kılıyor. En çok da insanların birbirine karşı gösterdiği kayıtsızlık dikkat çekiyor. Hikâyelerdeki acı çoğu zaman bağırarak değil, sessizlikle veriliyor.
Kitaba adını veren “Yeni Dünya” öyküsü, umutla başlayan ama hayal kırıklığıyla sonuçlanan bir yolculuk hissi bırakıyor. Daha iyi bir hayat arayışı, çoğu zaman yeni bir dünyanın değil, aynı düzenin başka bir yüzünün kapısını açıyor. Bu da kitabın genel ruhunu belirliyor.
Sabahattin Ali’nin dili çok sade ama etkisi güçlü. Gereksiz süslemeler yok; birkaç cümleyle koca bir hayat anlatılabiliyor. Bu sadelik, hikâyelerin ağırlığını daha da artırıyor. Okurken sık sık durup düşündüğümü fark ettim.
Yeni Dünya, bana insanların çoğu zaman hayal ettikleri hayatlara değil, katlanabildikleri hayatlara razı olduklarını düşündürdü. Umudun bile sınıfsal ve koşullara bağlı olduğunu hissettiren, hüzünlü ama çok gerçek bir kitap.
·
846 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.