Şemspare , okurken yer yer durup düşündüğüm ama bütünüyle içine çekilemediğim bir kitap oldu benim için. Elif Şafak’ın aşina olduğum dili yine zarifti; kelimeler süslü, imgeler dikkat çekiciydi. Fakat hikâye ilerledikçe parçalı yapısı beni bazen yakaladı, bazen de metinden uzaklaştırdı.
Kitap, insanın içindeki kırıkları, eksik kalmış duyguları ve söylenememiş cümleleri hatırlatıyor; ama bunu yaparken her parça aynı etkiyi bırakmıyor. Bazı bölümler altını çizdirirken, bazıları zihnimde iz bırakmadan geçti.
Bitirdiğimde “iyi ki okudum” da diyemedim, “keşke okumasaydım” da… Daha çok, yarım kalmış bir sohbetten kalkmışım gibi hissettirdi. Belki doğru zamanda, belki başka bir ruh hâlinde daha farklı karşılık bulabilirdi. Bu yüzden benim için ortada kalan bir kitap olarak yerini aldı.
Keyifli okumalar dilerim..