Bitti..
Ama ben de bittim..
Unulak'ı okurken yüksek sesli bir hikayenin içinde hissetmedim kendimi. Daha çok, yavaş yavaş içime işleyen bir sessizliğin içinde kaldım. Sayfalar ilerledikçe fark ettim ki bu kitap bana bağırmıyor; fısıldıyor. Ama o fısıltılar insanın içini epey yoruyor. Karakterler büyük hayallerin peşinde değil; daha çok geçmişten kalanlarla yaşamaya çalışıyorlar. "Yuva" dediğimiz şeyin her zaman güvenli bir yer olmadığını, bazen sadece bir mecburiyet olabildiğini düşündüm. Özellikle Anna'nın olduğu bölümleri okurken içim sıkıştı. Bittiğinde içimde kalan ağır bir his bıraktı. Uzun süre de orada kalacak gibi.
·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.