Tuğçe Başarır
@tutilico
61 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Kitabı çok çok beğendim. Polisiye gerilimi yalnızca bir "cinayet çözme" hikayesi olarak kurmayan; hafıza, kadınlık, suskunluk ve toplumsal kırılganlıklar üzerinden derinleşen bir roman.
Romanın merkezindeki Serin'in ölümü klasik bir gizemden çok herkesin içinde taşıdığı karanlığı görünür kılan bir kırılma noktası gibi ilerliyor. Hikaye boyunca yalnızca "ne oldu?" sorusu değil, "kim neden sustu?" sorusu da büyüyor. Bu yönüyle kitap, polisiye temposunu korurken aynı zamanda toplumsal belleğe ve kadın olmanın kırılganlığına dair güçlü bir metne dönüşüyor.
Geçmiş ile bugün arasında gidip gelen anlatı hem merakı diri tutuyor hem de karakterlerin yaralarını daha görünür kılıyor. Özellikle anne-kız ilişkileri ve bastırılmış arzular üzerine kurduğu alt metinler kitabı sıradan bir gerilim hikayesinden ayırıyor.
Vedat ve Hale'ye gelecek olursak, yalnızca olay örgüsünü ilerleten kişiler değil suçun, kaybın ve geçmişle hesaplaşmanın farklı yüzlerini temsil ediyorlar. Hale'nin annelikle suçluluk arasında sıkışan hali oldukça çarpıcıyken, Vedat'ın sessizliği ve kendi karanlığı hikayeyi daha güçlü kılıyor..Bitince geriye sadece bir suç hikayesi değil, uzun süre zihinde dolaşan bir his bırakıyor.
Dün başladım ve 1 saatte bitirdim.
Mide Ağrısı, ilk bakışta sade görünen ama alt katmanlarında yoğun bir duygusal yük taşıyan bir kitap. Ayça Derin Karabulut çocukluk, kadınlık, aile, beden ve kırılganlık gibi temaları çok "bağırmadan" anlatıyor. Kitabın en güçlü yanı da burada başlıyor zaten~büyük cümleler kurmadan insanın içine oturabilmesi~ Kitap yalnızca fiziksel bir his degil; bastırılmış duyguların, söylenemeyenlerin ve taşınan yüklerin metaioru gibi duruyor. Karakterlerin yaşadığı sıkışmışlık hissi okura da geçiyor. Özellikle günlük hayatın sıradan görünen anlarından duygu çıkarabilmesi kitabı etkileyici kılıyor. Okurken bazı satırlar "tanıdık bir huzursuzluk" hissi bırakıyor. Özellikle "Çıt" çok etkiledi beni. Çok çok beğendim, tavsiyedir...
Klinik, Pavel Rankov’un insan psikolojisini, sistem eleştirisini ve bireyin sıkışmışlığını oldukça sade ama etkileyici bir dille anlattığı kısa ama yoğun bir roman.
Kitabın en güçlü yanı, açıklamaktan çok hissettirmesi. Olaylar ilerledikçe karakterlerle birlikte okur da neyin gerçek, neyin sistemin dayattığı bir algı olduğunu sorgulamaya başlıyor. Yer yer Kafkaesk bir hava taşıyan roman, bürokrasi, kontrol ve bireyin sıkışmışlığı üzerine ince bir sistem eleştirisi sunuyor.
Kitabın sonunda ise gerçekten yalnız kaldığında kendini iyileştirebiliyorsun mesajı hakim
