Duino Ağıtları benim için “Okudum ve bitti.”diyebileceğim bir eser olmadı. Belli aralıklarla dönüp baktığım, her seferinde başka bir yerden karşıma dikilen bir nehir metinle tanıştım.
Rilke bu ağıtlarda bir şey anlatmaktan çok, insanın içindeki temel soruların etrafında dolaşıyor. Kitap, on ağıttan oluşuyor ve baştan sona belirgin bir akış yok. Buna rağmen metin dağınık hissettirmiyor çünkü merkezinde hep aynı şey var. İnsanın dünyadaki kırılganlığı ve ait olamama hali.
Şairin genel bakış açısını en iyi yansıtan unsurlardan biri melek figürü. Bu melekler koruyucu ya da umut veren varlıklar değil. Aksine, insanın dayanamayacağı kadar tam ve güçlü olanı temsil ediyorlar. Okurken bana sık sık insan olmanın sınırlarıyla yüzleşmeyi hatırlattı.
Dil ve üslup açısından Duino Ağıtları kolay bir kitap değil kesinlikle. İlk okumada her şey netleşmiyor hatta bazı bölümler oldukça kapalı kalabiliyor. Bu kitabı tek seferde okumaktan çok, ara vererek ve sindirerek okumanın daha doğru olduğunu düşünüyorum. Bazı dizeler, zaman geçtikçe daha anlamlı hale geliyor.
Genel olarak Duino Ağıtları, şiirle arası güçlü olan ya da şiiri sadece duygu değil; düşünce alanı olarak da gören okurlar için çok değerli bir metin. Tavsiyemdir.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.