Bir Kadını Sevmek Değil, Saklamak İsteyenlere DairAlıntı
Efendimmmm !!!
Ne desem neresinden başlasam diye düşünüp dururken kendimi burada buldum bir de baktım ki çok uzun bir inceleme yazmışım aslında daha da yazardım da biraz size ve kitaba birşeyler kalsın istedim hazırsanız birde 
ᥫ᭡ ÇaLıKuŞu ᥫ᭡ ︎︎ gözünden bakın bu kitaba....(Ufacık spoiler var )
Koleksiyoncu, okurken “onu unutacağımı sandığım da oluyordu ama unutmak insanın yapacağı değil, başına gelecek bir şeydir” cümlesinin neden bu kadar yakıcı olduğunu bana defalarca hissettirdi. Çünkü bu kitap unutulmuyor. Bitmiyor. Kapanmıyor. İnsanın içine yerleşip orada yaşamaya devam ediyor.
Bu kitabı okurken Miranda’nın yerinde ben vardım. Yer yer öfkeyle kitabı kapattım; yazara kızdım. “Bunu normal bir aşk gibi anlatamazsın,” dedim içimden. Çünkü bu bir aşk değildi. Bu, sevme kelimesinin içini boşaltan, sahip olmayı sevgi sanan bir karanlıktı. Ve ne acıdır ki Koleksiyoncu, bu psikolojik rahatsızlığı öyle sıradan, öyle gündelik bir dille anlatıyordu ki, insanın asıl ürperdiği yer de tam burasıydı. Kötülük bağırmıyordu. Sessizdi. Normaldi. Tehlikeliydi.
Miranda’nın günlüğü…
İşte orası kitabın kalbime en sert çarptığı yer oldu. Günlük sayfaları, gerçeği yüzümüze tokat gibi vurdu. Koleksiyoncu’nun tek taraflı, kendini haklı gören anlatısının ardındaki hakikat, Miranda’nın sesiyle kanadı. O sayfalarda bir kadının yalnızca bedeninin değil, düşüncelerinin, hayallerinin, özgürlüğünün nasıl kilitlendiğini gördüm. Ve bu beni çok yaraladı.
Evet, bu bir psikolojik rahatsızlıktı. Ama beni asıl sarsan, bunun “olağan” bir şey gibi anlatılmasıydı. Sanki her şey normalmiş gibi. Sanki bir insanı tutsak etmek, onun hayatını elinden almak sıradan bir davranışmış gibi… İşte bu yüzden okurken defalarca yutkundum. Çünkü bu hikâye yalnızca Miranda’nın hikâyesi değildi. Özgürlüğü elinden alınan, sesi kısılan, seçme hakkı yok sayılan bütün kadınları hatırlattı bana.
Miranda’nın ölümü beni mahvetti.
Bitirdiğimde ağladım. Sessizce, içime doğru ağladım. Çünkü bu ölüm sadece bir karakterin ölümü değildi; bir ihtimalin, bir direnişin, bir “belki kurtulurum” umudunun ölümüydü.
Yazarın anlatımı beni çok etkiledi. Okuru rahatsız etmeyi göze alan, hatta bunu bilinçli yapan bir anlatımdı bu. Kendimi güvende hissetmeden okudum kitabı. Ve belki de tam olarak bu yüzden Koleksiyoncu bu kadar güçlüydü.
Bu kitabı bitirdiğimde şunu düşündüm:
Unutmak gerçekten insanın yapacağı bir şey değil.
Bazı kitaplar başımıza gelir.
Koleksiyoncu da benim başıma gelenlerden biri oldu.
Kıymetli ablam 
єѕяα ོ yine mutlaka oku Sema diyerek teşvik etti ve hiç yanıltmadı ve bu yolculukta elbetteki yanlız değildim yoldaşım @Kitabameftunanne vardı her zaman olduğu gibi çok teşekkür ederim .Listelerinizde görmeyi çok isterim dostlarım sevgiyle kitapla kalın....
ᥫ᭡ ÇaLıKuŞu ᥫ᭡ ︎︎ gözünden bakın bu kitaba....(Ufacık spoiler var )
Koleksiyoncu, okurken “onu unutacağımı sandığım da oluyordu ama unutmak insanın yapacağı değil, başına gelecek bir şeydir” cümlesinin neden bu kadar yakıcı olduğunu bana defalarca hissettirdi. Çünkü bu kitap unutulmuyor. Bitmiyor. Kapanmıyor. İnsanın içine yerleşip orada yaşamaya devam ediyor.
Bu kitabı okurken Miranda’nın yerinde ben vardım. Yer yer öfkeyle kitabı kapattım; yazara kızdım. “Bunu normal bir aşk gibi anlatamazsın,” dedim içimden. Çünkü bu bir aşk değildi. Bu, sevme kelimesinin içini boşaltan, sahip olmayı sevgi sanan bir karanlıktı. Ve ne acıdır ki Koleksiyoncu, bu psikolojik rahatsızlığı öyle sıradan, öyle gündelik bir dille anlatıyordu ki, insanın asıl ürperdiği yer de tam burasıydı. Kötülük bağırmıyordu. Sessizdi. Normaldi. Tehlikeliydi.
Miranda’nın günlüğü…
İşte orası kitabın kalbime en sert çarptığı yer oldu. Günlük sayfaları, gerçeği yüzümüze tokat gibi vurdu. Koleksiyoncu’nun tek taraflı, kendini haklı gören anlatısının ardındaki hakikat, Miranda’nın sesiyle kanadı. O sayfalarda bir kadının yalnızca bedeninin değil, düşüncelerinin, hayallerinin, özgürlüğünün nasıl kilitlendiğini gördüm. Ve bu beni çok yaraladı.
Evet, bu bir psikolojik rahatsızlıktı. Ama beni asıl sarsan, bunun “olağan” bir şey gibi anlatılmasıydı. Sanki her şey normalmiş gibi. Sanki bir insanı tutsak etmek, onun hayatını elinden almak sıradan bir davranışmış gibi… İşte bu yüzden okurken defalarca yutkundum. Çünkü bu hikâye yalnızca Miranda’nın hikâyesi değildi. Özgürlüğü elinden alınan, sesi kısılan, seçme hakkı yok sayılan bütün kadınları hatırlattı bana.
Miranda’nın ölümü beni mahvetti.
Bitirdiğimde ağladım. Sessizce, içime doğru ağladım. Çünkü bu ölüm sadece bir karakterin ölümü değildi; bir ihtimalin, bir direnişin, bir “belki kurtulurum” umudunun ölümüydü.
Yazarın anlatımı beni çok etkiledi. Okuru rahatsız etmeyi göze alan, hatta bunu bilinçli yapan bir anlatımdı bu. Kendimi güvende hissetmeden okudum kitabı. Ve belki de tam olarak bu yüzden Koleksiyoncu bu kadar güçlüydü.
Bu kitabı bitirdiğimde şunu düşündüm:
Unutmak gerçekten insanın yapacağı bir şey değil.
Bazı kitaplar başımıza gelir.
Koleksiyoncu da benim başıma gelenlerden biri oldu.
Kıymetli ablam єѕяα ོ yine mutlaka oku Sema diyerek teşvik etti ve hiç yanıltmadı ve bu yolculukta elbetteki yanlız değildim yoldaşım @Kitabameftunanne vardı her zaman olduğu gibi çok teşekkür ederim .Listelerinizde görmeyi çok isterim dostlarım sevgiyle kitapla kalın....··
1.669 Gösterim
6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Şu ana dek okuduğum en duygu yüklü inceleme olmuş. Sıradaki kitabım buydu fakat bir arkadaşa sözüm olduğu için erteledim. Sonrasında hemen okunacak🤓 kalemine yüregine sağlık canım benim💕🌼
✯Bellisperennis✯ çok teşekkür ederim ablam 🥹🥹 senin gibi değerli bir okurun gözünden bakmayı da çok isterim heyecanla bekleyecegim 💐🥰🫂
Bu bir inceleme değil, okurun ruhundan geçmiş bir tanıklık. Miranda’nın acısını, kitabın yarattığı rahatsızlığı satır satır hissettirdin. Çok sarsıcı ve çok gerçek.
"Oku mutlaka, Sema'm" dediğim her kitabı okuduğun için sana çok teşekkür ederim canım benim. Bu benim için çok kıymetli :)
Senin gözünden farklı bir açıyla kitabı tekrardan gözden geçirmiş gibi hissettim nasıl güzel nasıl detaylı bir inceleme olmuş kalemine yüreğine sağlık gülyüzlüm ☺️
Bu kitabı gece iki de bitirdim boğazıma birşey çöktü. Fowles bir sihirbaz kelimelerle çok güzel oynuyor ve bizi ters köşeye yatırıyor. Duygularını çok güzel işlemişsin ellerine sağlık.
Gülşah Uysal çok sevindim şimdiden keyifli okumalar pişman olmazsınız 💐