"Babalar, alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır."
Babalara dair yazılan en iyi kitaplardan biridir belki de Kuşlar Yasına Gider. Aslında bir bakıma evlatlara da dair yazılan en iyi kitaplar arasında bence.
Anlatıcının babası Aziz'in Ankara'ya protez bacaklarını yaptırmaya geldiği günden başlayan hikaye adım adım bacakları nasıl kaybettiğini, geçmişteki minibüs düşkünlüğünü, evinden kopup sürekli yollarda oluşunu, oğlunu da yanına alıp her köylünün işini görmeye çalıştığını anlatıyor. Aziz inadı ve gururu yüzünden fizik tedaviyi yarım bırakıp Denizli'deki köylerine dönüyor. Yazarın Ankara ile Denizli arasındaki gidiş gelişi bu şekilde başlıyor. Günden güne kötüye giden babası için her şeyi yapıyor fakat Aziz geçmişi hatırlayıp, kaybettiği ve cenazesine katılamadığı oğlu için gözyaşları döküyor.
Hastaneden hastaneye sürüklenen, köye her gelişinde bütün akrabaların da eve doluşup çeşitli konuşmalar yaptığı bir döngüye giriyor hikaye. Her yolculukta da Ankara'dan Denizli'deki köye doğru arabaya eşlik eden bir at dikkat çekiyor, bir söyleme göre bu ecel atı. Yazarın köyde sürekli gördüğü beyaz gömlekli çocuk da ayrı bir sembol olarak karşımıza çıkıyor. Bütün bu zorlu sürece katlanıp eşine en güzel şekilde bakan güçlü bir kadın olarak da yazarın annesi ön plana çıkıyor.
Hasan Ali Toptaş nostalji film tadında, ağır bir trajedi yazmış adeta. Bir oğlun babaya vefası, eşinin fedakarlıkları, bir babanın ailesine karşı mahcubiyeti, yetersiz hissetmesi, engeline yenilmesi, gururu ve gözyaşları... Ben çok severek okudum. Hasan Ali Toptaş'ın edebiyat dünyasında kendi kariyerini bitirdiği taciz olayları olmasa belki de çok daha okuyanı olacaktı bu kitabın ve çok övgüyle anılacaktı. Yazardan okuduğum diğer iki kitabı çok tavsiye etmesem de bu kitabı mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.