Martin Eden – Jack London
Bu kitap şunu fısıldıyor:
“İnsan kendini büyütürken yalnızlaşabilir.”
Martin Eden, hayata tutunmaya çalışan bir adamın kendini var etme inadı üzerinden ilerliyor. Okurken şunu hissediyorsun: Adam sadece bir şeyler başarmak istemiyor, anlaşılmak istiyor. Ve belki de en çok buna yeniliyor.
Kitap;
Emek vermeyi,
Kendini aşmaya çalışmayı,
“Ben de bir şey olabilirim” cümlesini
çok sert ama gerçekçi bir yerden anlatıyor.
Beni en çok çarpan tarafı şu oldu:
Bir noktadan sonra başarı, insanı yükseltmek yerine yorabiliyor. Hayaller gerçekleşirken içinden bir şeyler eksilebiliyor. Kitap tam olarak bu çelişkinin üstüne yürüyor.
Dili yer yer ağır ama dürüst.
Romantize etmiyor, okşayıp geçmiyor.
“Hayat böyle” deyip yüzüne bırakıyor.
Bitince şunu düşündürttü:
İnsan ne zaman kendisi için, ne zaman başkaları için yaşamaya başlar?