Bu kitap okurken rahat oturtmuyor insanı.
Zaten derdi de bu.
Çöl Çiçeği, süslü cümleler kurmuyor.
Acıyı dramatize etmiyor.
Sadece “buyur, gerçek bu” deyip önüne koyuyor.
Okurken şunu hissediyorsun:
Bazı insanlar hayata sıfırdan değil, eksiyle başlıyor.
Ve yine de yürümeye devam ediyor.
Kitap boyunca güç; bağırarak değil, dayanarak gösteriliyor.
En etkileyici tarafı da bu.
Ne kahramanlık taslıyor ne de acıyı pazarlıyor.
Beni en çok buradan yakaladı:
Güç, bazen ayağa kalkmak değil,
düşmemek için sessizce direnmek.
Dili sade, anlatımı net.
Okurdan alkış beklemiyor.
Sadece tanık olmanı istiyor.