Yaşamın Ucuna Yolculuk ~ Tezer Özlü
Merhaba sevgili kitapseverler, şunu söylemeliyim ki; melankoli beni sıkmaz ama yazarın kamerasını sadece kendi içine çevirip orada takılı kaldığı o içe hapsolmuş melankoli bu kez sabrımı biraz zorladı.
Tezer Özlü bizi alıyor ve kendi acısının etrafında öyle bir döndürüyor ki, bir yerden sonra yönünüzü şaşırıyorsunuz. Sanki bir volkan patlamış da lavlar artık her yeri kaplamış.
Kaçacak yeriniz yok!
O yakıcı kederin içinden kaçıp kendinizi ıssız ve tekinsiz bir göle atıyorsunuz. Göl buz gibi. Ayrıca içinde yüzen başka şeylerde mi var ? Gölden çıkmalısınız.
Olmaz.! Kıyıda sizi bekleyen o lavlar yine üstünüze üstünüze gelmeye başlıyor.
Ne göle girebilirsiniz artık ne de dışarı çıkabilirsiniz. İşte Tezer Özlü edebiyatı tamda bu. Yakıcı sıcaklıkla tekinsiz soğukluk arasında, yazarın bitmek bilmez iç sesine mahkum ediliyorsunuz.
Prag, Trieste, Torino... Kafka, Svevo ve Pavese... Yazar bu durakların her birinde aslında aynı şeyi anlatıyor. Kendi etrafında dönen o bitmek bilmez iç monolog, bir yerden sonra okurda “Tamam, durumun vahametini anladım, peki başka ne var?” hissi yaratıyor.
Cesur, dürüst ve tavizsiz bir metin. Ama aynı zamanda okurdan yüksek bir sabır talep ediyor. Tezer Özlü, acıyı yeniden ve yeniden yaşatmak istiyor. Bu bir tercih. Kabul eden için sarsıcı, mesafe arayan için boğucu.
Benim içinse bu yolculuk, Berlin metrosunda elimde soğumuş kahveyle boşluğa dalıp gitmek gibiydi.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.