Ahmet Ümit sadece bir katilin peşine düşmüyorbizi Anadolu’nun en eski
en yaralı damarlarından birine S
şüryanilerin ve kadim kavimlerin dilsiz tarihine götürüyor. Bir İncil’in üzerine bırakılan maktul ile başlayan hikaye aslında bir cinayet davasından çok daha fazlası bu bir aidiyet ve köksüzlük hikayesi.Kavimi okurken başkomiser Nevzat’ın babacan ama yorgun adaletine sığınmak herzamanki gibi huzur vericiydi. Ancak kitabın asıl gücü, bizi öteki olanla yüzleştirmesinde yatıyor. Hangi kavimden olursak olalım acının dilinin aynı olduğunu nefretin ise kuşaktan kuşağa nasıl miras kaldığını buz gibi bir gerçeklikle yüzümüze çarpıyor.Benim için bu romanın en özgün yanı polisiyeyi bir rehber gibi kullanıp bizi dinler tarihinin kaybolan dillerin ve unutulan halkların içine çekmesi. Katilin kim olduğu bir noktadan sonra önemini yitiriyor çünkü asıl suçlununyüz yıllardır süregelen bu tahammülsüzlük ve ortak hafıza kaybı olduğunu anlıyorsunuz.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.