Dokunmadan, geçmişin izlerini taşıyan, iç dünyasıyla sürekli çatışma hâlinde olan bir kadının hikâyesini merkezine alan psikolojik bir roman. Roman, dış dünyada olup bitenlerden çok, karakterin zihninde ve ruhunda yaşananlara odaklanmış. Roman boyunca, çocukluk anıları, aile ilişkileri, kadınlık deneyimi ve toplumun dayattığı rollerle hesaplaşır. Anılar parçalı bir şekilde anlatılır; geçmiş ve şimdi iç içe geçer. Bu yapı, karakterin zihinsel karmaşasını ve içsel dağınıklığını yansıtır. Okur, net bir olay örgüsünden çok, bir ruh hâlinin izini sürer.
Kitap, temasın yokluğunu bir eksiklikten ziyade bir varoluş hâli olarak ele alır. Karakterler yalnızca birbirlerine değil, geçmişlerine, bedenlerine ve duygularına da mesafelidir. Roman boyunca hissedilen temel duygu, bastırılmışlığın yarattığı iç gerilimdir. Yıldırım, bu gerilimi yüksek sesle değil; suskunluklarla, yarım kalan düşüncelerle, iç monologlarla kurar.
Dil, romanın en belirleyici unsurlarından biridir. Nermin Yıldırım’ın anlatımı yer yer sert, yer yer şiirseldir; fakat her zaman bilinçli ve ölçülü. Cümleler keskin bir farkındalıkla kurulmuş, fazlalıklardan arındırılmış. Metinde boşluklar vardır ve bu boşluklar okurun zihniyle tamamlanır. Roman, okuru pasif bir izleyici olmaktan çıkarır; onu metnin ortağına dönüştürür.
Dokunmadan, özellikle kadınlık deneyimi, travma, kimlik ve aidiyet meselelerini derinlemesine işlemiş. Toplumun birey üzerindeki görünmez baskıları, bastırılan duyguların bedende ve zihinde bıraktığı izler incelikle örmüş. Roman, acıyı romantize etmez; onu çıplak, rahatsız edici ve kaçınılmaz hâliyle sunmuş. Bu yönüyle okuru konfor alanından çıkarır.
·
895 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.