İtiraf etmeliyim ki kitabın ilk sayfalarında biraz zorlandım. Nereye gittiğini bilmediğim bir yoldaymışım gibi hissettim.
Ama sonra…
Sayfalar açıldı, cümleler yumuşadı ve ben fark etmeden bilinmeyen bir yolculuğa eşlik ederken buldum kendimi.
Sofa, bana bir hikâye anlatmaktan çok, içimde bir yere oturmamı sağladı.
“Sofa” eski evlerde odaları birbirine bağlayan, acele edilmeden oturulan, beklenen, dinlenilen bir alan.
Kitap da tam olarak böyle bir yer hissi veriyor insana.
Karakterlerin iç dünyasına, suskunluklarına, geçmişle kurdukları bağlara büyük olaylarla değil; küçük dokunuşlarla yaklaşıyor.
Bu yüzden Sofa, bir durak gibiydi..
Sessiz, acele etmeyen, insanın kendisiyle baş başa kaldığı bir yer.
Bu kitapta sonuç yok belki ama his var.
Ve bazen insanın en çok da buna ihtiyacı var..
Okurken yazarın yoluna misafir oldum, kapatırken kendi yoluma yoldaş...
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.