FİDAN HANIM
“Kitaplar hayata tutunmanın başka bir yolu nokta içinde kaybolursun ama sonunda kendini bulursun. Hem acıyı hem sevinci tanırsın onlarla. Kitap, insanın kendi içinden geçen uzun bir yoldur.”
"İnsanın karşısına hayatın sunduğu o nadir fırsat, o eşsiz kısmet yalnızca bir kez çıkar. İşte o an geldiğinde, cesaretle sarılmasını bilmelisin. Ne yaparsan yap, kaderinden kaçamayacaksın..."
Yazarımızın yeni eserinin yorumu ile geldim. Bir Fidan hanım esti geçti, acılar, hüzünler, keşkeler, pişmanlıklar ve sırlar... Fidan öyle bir hayat yaşamış ki mutlu anları sınırlı, okurken benim bile yüreğim burkuldu. Hele ki Fidan’ın ablasına o kadar üzüldüm ki anlatamam. Anita’nın keşkeleri, arafta olması, hiç bir yere ait olamaması... Anita’nın baba evine dönüşü sonrası yaşadığı hislerini o kadar net ifade etmiş ki okuyanın etkilenmemesi mümkün değil. Hele bir de o anneleri var ya onu boğasım geldi davranışları yüzünden. Yazarımız, Madam Rita ve Barba Yorgo üzerinden de şükretmeyi unuttuğumuzu vurgulamış. Eser bir terapi gibi, her cümle ruhuna şifa niyetinde. Bir sayfasında da anı yaşamadığımız gerçeğini vurgulamış. Dediği gibi hep bir kaygı ve telaş içindeyiz... Ayrıca şu Burhan karakterine de çok sinir oldum, notlarıma pislik Burhan yazmışım... Han karakterine de öyle üzüldüm ki, o tomruklarla ilgili kısmı iki defa okudum. Ona ayrı Fidana ayrı üzülürken kitabın sonlarına doğru Han karakterine kızacağım aklıma bile gelmezdi. Bir karakterin dediği gibi acıdan örülmüş koca bir ömür yaşadılar resmen... Şimdi Fidan gerçekten yaşadı mı bu hayatı... Ah be Fidan sen neler yaşamışsın... Sonunda göz yaşlarımı tutamadım. Yazarımızın emeğine yüreğine sağlık diyorum . Sevgiyle.
#sinanakyüz #fidanhanım #okudumbitti #yorum
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.