Fidan Hanım
Sinan Akyüz
Tahmini Okuma Süresi:
13 sa. 36 dk.
Sayfa Sayısı:
480
Basım Tarihi:
Kasım 2025
Yayınevi:
Alfa Yayınları
ISBN:
9786253893736
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
“FİDAN HANIM”Edebiyat & Roman
Kitap gerçek bir hayat hikâyesinden alınarak yazılmış. 
Sinan Akyüz’ün etkileyici son romanı; benim gibi yazarın diğer kitaplarını da eğer okuduysanız,ne tür kitaplar yazdığına aşinasınızdır
Roman, ‘aşk, kayıp, vedalaşamamak ve geçmişin gölgeleriyle yüzleşme’ temalarını işliyor. Hikâyenin merkezinde, Büyükada’nın çam kokulu yollarında yaşayan Fidan adlı bir kadın. Fidan Hanım’ın yaşamı ve hissettikleri üzerinden, acıların ve söylenmemiş sözlerin yarattığı yükü aktarıyor.
Bazen bir kadının sustukları, haykırdıklarından daha ağır geliyor. Fidan da öyle, yaşadıklarını anlatamayan, anlatamadıkça içine kapanan ama yine de dimdik ayakta durmaya çalışan bir kadın. Geride bıraktıkları, kaybettikleri ve söyleyemedikleri ile bir iç hesaplaşma yaşıyor. Her adımında geçmişin izleri beliriyor karşısına. Bu söylenmemiş son sözler, tamamlanamamış cümleler ve kalp yaraları roman boyunca tekrar tekrar karşımıza çıkıyor. Bu bakımdan hikâye, yalnızca gidenlerin değil, aynı zamanda sevenlerin ve hayatta kalmaya devam edenlerin de öyküsü.
Kitapta bol bol altı çizilecek, kıymetli cümleler var. En beğendiklerimden:
‘İnsan, anılarından kaçamazdı. Kaçtığını sanardı, ama bir gün bir köşe başında anılarıyla burun buruna gelirdi.’
Ancak kitapta sürekli acıdan bahsedilmesi, insanı biraz bunaltabiliyor. Kitabın dili sade, ama duygusu ağır, hikâyesi de merak uyandırıcı.
Kısaca, Sinan Akyüz bize bu romanla şunu anlatıyor:
‘Her güçlü duruşun ardında,
görülmeyen acılar vardır.’
Sinan Akyüz’ün etkileyici son romanı; benim gibi yazarın diğer kitaplarını da eğer okuduysanız,ne tür kitaplar yazdığına aşinasınızdır
Roman, ‘aşk, kayıp, vedalaşamamak ve geçmişin gölgeleriyle yüzleşme’ temalarını işliyor. Hikâyenin merkezinde, Büyükada’nın çam kokulu yollarında yaşayan Fidan adlı bir kadın. Fidan Hanım’ın yaşamı ve hissettikleri üzerinden, acıların ve söylenmemiş sözlerin yarattığı yükü aktarıyor.
Bazen bir kadının sustukları, haykırdıklarından daha ağır geliyor. Fidan da öyle, yaşadıklarını anlatamayan, anlatamadıkça içine kapanan ama yine de dimdik ayakta durmaya çalışan bir kadın. Geride bıraktıkları, kaybettikleri ve söyleyemedikleri ile bir iç hesaplaşma yaşıyor. Her adımında geçmişin izleri beliriyor karşısına. Bu söylenmemiş son sözler, tamamlanamamış cümleler ve kalp yaraları roman boyunca tekrar tekrar karşımıza çıkıyor. Bu bakımdan hikâye, yalnızca gidenlerin değil, aynı zamanda sevenlerin ve hayatta kalmaya devam edenlerin de öyküsü.
Kitapta bol bol altı çizilecek, kıymetli cümleler var. En beğendiklerimden:
‘İnsan, anılarından kaçamazdı. Kaçtığını sanardı, ama bir gün bir köşe başında anılarıyla burun buruna gelirdi.’
Ancak kitapta sürekli acıdan bahsedilmesi, insanı biraz bunaltabiliyor. Kitabın dili sade, ama duygusu ağır, hikâyesi de merak uyandırıcı.
Kısaca, Sinan Akyüz bize bu romanla şunu anlatıyor:
‘Her güçlü duruşun ardında,
görülmeyen acılar vardır.’
2/10
2025 39. kitabı
Bu kitabı rahatlıkla tavsiye ETMİYORUM. Bu kadar vasat bir kurgu, bu kadar basit diyalog içeren kitap olmamalıydı. Bunları yazmak istemezdim ama koca kitap yok artık dedirten dizi mantığındaydı ve yorumlara aldanıp aldım ve hatta kulübümüze okuyalım önerisinde bulundum. Pişmanım gerçekten, özellikle romanın içinde beni okurken çok rahatsız eden kaba, bazen kişilerin aşağılama diliyle yazılan diyalogları, anlamsız uzatmalar ve asla günlük hayatımda dahi kullanmadığım aşırı argo bazı söylemler olması hayret verici idi. Romanda zaman yok zaten yani hangi yıllarda geçiyor, ne oluyor belli değil. Büyükada' da geçen hayat hikayesi diye tanıtım yapılınca tarihi dönem romanlarından sanıp aldım. Tavsiye etmiyorum. ETMİYORUM.
Kırılarak, Eksilerek Ama Yine de Yaşayarak…1000Kitap
Puan vermedi·480 syf.··
Beğendi
·2026 14. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 03 Şubat 2026 01:15
Sinan Akyüz kalemini sevdiğim yazarlardan biri. Çünkü onun kitaplarını okurken asla zorlanmıyorum. Akıcı üslubu sayesinde sayfalar su gibi akıp gidiyor. Her kitabında sanki bir Türk filmi izliyormuşum gibi bir his oluyor içimde… Hem tanıdık, hem gerçek, hem de insanın içine dokunan bir tarafı var.
Fidan Hanım da benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Okurken sadece bir hayat hikâyesine tanıklık etmedim; aynı zamanda insanın kaderle, acıyla ve kayıpla nasıl sınandığını da gördüm.
Fidan Hanım’ın ailesini, yaşadıklarını, hayatın onu defalarca yerle bir edişini okurken bazı yerlerde gerçekten acıdan içim şişti diyebilirim. Hatta birkaç sayfada durup nefes almak zorunda kaldım. Çünkü bazı acılar vardır, insan okurken bile omuzlarına yük gibi çöker.
Bu kitap bana şunu düşündürdü:
İnsanın dayanma gücünün bir sınırı var sanıyoruz ama hayat bazen o sınırı bile aştırıyor.
Ve insan yine de yaşıyor… Kırılarak, eksilerek, sessizce ama devam ederek.
Sinan Akyüz bu kitapta kaybı öyle güzel işlemiş ki, okurken sadece üzülmüyorsunuz; aynı zamanda içinizde bir yerde kendi hayatınızdan parçalar da buluyorsunuz. Çünkü anlatılan şey aslında yalnızca Fidan Hanım’ın hikâyesi değil… Birçok kadının, birçok ailenin susturulmuş hikâyesi gibi.
Bazı bölümlerde şunu hissettim:
“İnsan acıya alışmıyor… Sadece acıyla yaşamayı öğreniyor.”
Ve kitap boyunca en çok içime dokunan şeylerden biri de şuydu:
Fidan Hanım düşse bile tekrar kalkmaya çalışıyordu. Çünkü bazen hayatta güçlü olmak bir seçim değil… Mecburiyet.
Bu kitap bittiğinde içimde bir burukluk kaldı. Çünkü bazı hikâyeler bitince insan rahatlamıyor, tam tersine daha çok düşünüyor. Ve ben bu kitabı kapattığımda şunu söyledim kendi kendime:
“Bazı insanlar bir ömre sığmayacak acıları tek başına taşır.”
Genel olarak Fidan Hanım,
Meyra, İncir Kuşları, Piruze gibi insanı duygudan duyguya sürükleyen kitapları yazan kişi ile bu duygusuz, sığ kitabı yazan nasıl aynı kişi aklım almıyor şu an? Koca bir şaka mı bu? Ya da diğer kitapları da böyleydi de benim duygusal boşluğuma mı geldi diye düşünüyorum.
Yaklaşık 500 sayfada karakterlerin olmayan sevgisini, öfkesini, acısını okuduk. Olmayan diyorum çünkü ortada elle tutulacak ne karakterler vardı ne duygular ne de bir kurgu. Yapay zekayla oluşturulmuş izlenimi verdi; ruhsuz, basit cümleler...
Seneyi en güzel kitapla kapatacağım derken yılın rezil kitabı olarak kapatmak istemezdim ama ben bu kitaba verdiğim parayı geri istiyorum
1000kitap uygulamasında puanı yüksek olduğu için okurken hayal kırıklığına uğradığım bir kitapla geldim.
•••
Beklentim o kadar yüksekti ki okurken şok üstüne şok yaşadım çünkü kitabın güzel olduğuna dair çok fazla mesaj almıştım.
•••
Yazar her kitabında gerçek olaylardan esinlenerek yazmış bu kitaptaki hikaye de gerçek bir hayat hikayesi.
•••
Ama yazarın dili o kadar sade ve yüzeysel ki en acı olayları bile hissedemiyorsunuz.
•••
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı sanırım son kitabı olacak. Derinlik yok edebi yönden sınıfta kaldı.
Fidan Hanim.. Gerçek bir hayat hikayesi..
Yer yer bunalsam da hüzünle okuduğum bir kitap oldu.
Okumuş, başarılara imza atmış ama bahtsız bir kadın Fidan hanim. Gençliğinden yaşlılığına kadar başından türlü kötülükler geçmiş, hayatla savaşan biri. Okurken gerçekten bu kadar da olmaz diyorsunuz, bu kadar olay da bir insanın başına gelmez. Günlük dizi ajitasyonu gibi geliyor insana ama son sayfada gerçek hayattan alındığını okuyunca üzerime bir ağırlık çöktü. Fidan hanımın acılarının altinda ben ezildim sanki.
Kitap yazarın diğer kitaplarına göre daha ruhsuz bunu kabul ediyorum. Bu kadar hüznü daha derin yazabilirdi ama ben nasıl yazdığından çok neyi yazdığına odaklandim. O yuzden bu kitaba asla önermiyorum diyenlere ben de " asla katılmıyorum. " Bazen nasıl yazıldığına değil, ne hissettirdigine değil icindeki hikayeye, ne anlattığına bakmalı insan. Ben okuduğuma pişman değilim empati yapmadan ben olsam ne yapardim diye sorgulamadan duramadim kitap boyunca.
Sessizce taşınan yaraların hikayesi...
Puan vermedi·480 syf.··
Beğendi
·2026 63. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 19 Mayıs 2026 17:12
“Bazı kadınlar yalnızca bir hayat yaşamaz; sustukları her acıyı, içlerine gömdükleri her kırgınlığı ve yine de dimdik ayakta kalmayı öğretir bize.”
Sinan Akyüz , kalemiyle geçmişin tozlu sayfalarını yalnızca anlatmıyor; yaşamış insanların acılarını, suskunluklarını ve yarım kalan hikâyelerini de yüreğimize bırakıyor. 
Fidan Hanım kitabını Okurken yalnızca bir karakterin hikâyesini okumadım kadınlarının görünmeyen yüklerini,omuzların da ve yüreklerinde nasıl taşıdıklarını, kaderine boyun eğmeyi ve aşk'a, sevgiliye nasıl sahip çıkılır kol kanat gerilir, tutku nasıl yerini şefkata bırakırı okuyarak iliklerinize kadar ürpererek hissediyorsunuz.
Bu kitabı bitirdiğimde üzerimden bir enkaz geçmiş gibiydi. İnsan bir an durup düşünüyor: Bir kadın, bir insan bu kadar acıya nasıl dayanabilir? Hayat bir insanı bu kadar çok sınar mı? Hep imtihan mıdır insanın kaderi? Hiç mi mutlu bir anı olmaz, hiç mi nefes aldığı bir huzur köşesi kalmaz? Sayfalar ilerledikçe yalnızca Fidan Hanım’ın hikâyesini okumadım; insanın taşıyabileceği acının sınırlarını da sorguladım. Bir kadının yirmi yılını güvenerek verdiği, ömrünü paylaştığı bir insanın sonunda ona yaşattıkları… İnsan böylesi bir kırgınlığın ardından hiç pişmanlık duyar mı? Ya da pişmanlık duyduğunda sevdiğine kızmadan, gücenmeden nasıl veda eder? Hiç mi öfkelenmez, hiç mi içi isyan etmez? Belki de bazı insanlar, kırgınlığını bile sessiz yaşamayı seçer. Belki de en ağır acılar, dışarı taşmayanlardır.
Sinan Akyüz ’ün en sevdiğim yanlarından biri, karakterlerini kusursuz kahramanlar gibi değil; kırılmış, yorulmuş, bazen çaresiz ama yine de yaşamaktan vazgeçmeyen insanlar olarak anlatması. Ve gerçek hikayeleri kaleme alması. Bu yüzden Fidan Hanım yalnızca bir roman değil, kadınların görünmeyen mücadelelerine tutulmuş bir ayna gibi geldi
Sinan Akyüz , kalemiyle geçmişin tozlu sayfalarını yalnızca anlatmıyor; yaşamış insanların acılarını, suskunluklarını ve yarım kalan hikâyelerini de yüreğimize bırakıyor. Fidan Hanım kitabını Okurken yalnızca bir karakterin hikâyesini okumadım kadınlarının görünmeyen yüklerini,omuzların da ve yüreklerinde nasıl taşıdıklarını, kaderine boyun eğmeyi ve aşk'a, sevgiliye nasıl sahip çıkılır kol kanat gerilir, tutku nasıl yerini şefkata bırakırı okuyarak iliklerinize kadar ürpererek hissediyorsunuz.
Bu kitabı bitirdiğimde üzerimden bir enkaz geçmiş gibiydi. İnsan bir an durup düşünüyor: Bir kadın, bir insan bu kadar acıya nasıl dayanabilir? Hayat bir insanı bu kadar çok sınar mı? Hep imtihan mıdır insanın kaderi? Hiç mi mutlu bir anı olmaz, hiç mi nefes aldığı bir huzur köşesi kalmaz? Sayfalar ilerledikçe yalnızca Fidan Hanım’ın hikâyesini okumadım; insanın taşıyabileceği acının sınırlarını da sorguladım. Bir kadının yirmi yılını güvenerek verdiği, ömrünü paylaştığı bir insanın sonunda ona yaşattıkları… İnsan böylesi bir kırgınlığın ardından hiç pişmanlık duyar mı? Ya da pişmanlık duyduğunda sevdiğine kızmadan, gücenmeden nasıl veda eder? Hiç mi öfkelenmez, hiç mi içi isyan etmez? Belki de bazı insanlar, kırgınlığını bile sessiz yaşamayı seçer. Belki de en ağır acılar, dışarı taşmayanlardır.
Sinan Akyüz ’ün en sevdiğim yanlarından biri, karakterlerini kusursuz kahramanlar gibi değil; kırılmış, yorulmuş, bazen çaresiz ama yine de yaşamaktan vazgeçmeyen insanlar olarak anlatması. Ve gerçek hikayeleri kaleme alması. Bu yüzden Fidan Hanım yalnızca bir roman değil, kadınların görünmeyen mücadelelerine tutulmuş bir ayna gibi geldi
Yazarın kalemini seviyorum su gibi akıp gidiyor size hem bir dinginlik hemde bir merak bırakıyor. Ay canım fidan hanım neler neler çektin demek istiyorum. Gerçek yaşanmış hikayeler zaten her türlü beni etkiliyor bu hikaye de duygu yoğunluğu derin bir kitap sizleri alıp götürüyor muazzam bir yolculuğa çıkarıyor.
•
Gelelim kitabımızın konusuna; Fidan hanım Ada’da ailesiyle güzel günler geçirirken ablasının erken evliliğinde başlayan sorunlarla ailenin de yaşamı alt üst olur Anitayı okurken ciğerim söküldü diye bilirim hem genç yaşı hemde ilk aşkı hemde ilk kaybedişlerini yaşamak çok üzücüydü. Tabi tüm olaylar bunla da bitmiyor bu sadece bir başlangıç.. Anita ile yaşananlardan sonra bu sefer de fidan hanım anne ve babasının büyük sorunları ile tanışmak zorunda kalır anne yerine koyduğu annanesi ise sadece olayları uzaktan izlemekte. Tabi bu kadar olayların arasında yeni mutlu anlarda var ( hoş kitabın sonunda ne kadar mutlu dersek ) Han fidanı gördüğü anda aşık oluyor ve biliyor ki hayatının kadını fidan sevgisinden asla vazgeçmiyor ve bir şekilde fidan ile evleniyorlar. Her şey tam oldu bitti derken fidan ilk başta annesini daha sonra çok sevdiği ananesini kaybediyor. Babası ile de o dönemde araları açık olan babasını fidan ananesine verdiği söz ile affediyor. Yine her şey tam oldu bitti diyoruz bu sefer de Han’ın başına hiş olmayan bir şeyler geliyor.
•
Ağlamak ile gülmek kardeş dedikleri atasözü bu kitapta tamamen gerçek oluyor daha fazla spoil vermek istemiyor size zira anlatmaya başlarsam asla susmam gibime geliyor. Ben keyifle okudum sizlerin de okumasını öneririm.
Fidan Hanım 'ı okurken hissettiğim şey tüm olumsuzluklar Fidan'ın başına gelmez oldu. Ama maalesef oldu. O kadar acı yaşadı ki, Han'ı asla affetmeyeceğim. Tüm bu acılara rağmen çok akıcı dile sahip bir kitaptı. Zaten Sinan Akyüz'ün en güçlü yanlarından biri de bu; sizi zor hayatların içine soksa bile dili sayesinde sayfalar hızla akıyor.
Fidan’ın yaşadıkları yer yer çok yorucu ve hüzünlüydü. Bu yüzden okurken insan biraz nefes almak istiyor. Yine de özellikle ağır ve karmaşık okumalar arasında daha akıcı, dramatik bir hikâye arayanlar için tercih edilebilir bir roman. Ben, yazarın başka kitaplarını biraz daha güçlü buldum açıkçası. Ama bu kitapta da insanı içine çeken bir duygu dünyası vardı.
Kitaptaki en sevdiğim karakter ise kesinlikle anneanne oldu. O kadar asil, ağırbaşlı ve zarif bir karakterdi ki… Bazı insanlar kitaplarda bile “eski zaman insanı” hissi verir; anneanne tam olarak öyleydi. Fidan’ın yaşadığı bütün karmaşanın içinde en çok onun duruşu aklımda kaldı.
Bazı kitaplar mükemmel olduğu için değil, insana bir hayatın yükünü hissettirdiği için akılda kalıyor. Fidan Hanım da benim için öyle oldu.
#okudumbitti merhaba kitap dostlarım 477 sayfalık bir Sinan Akyüz kitabının sonuna geldim.. sevdiklerine veda edebilmek... Öyle güzel anlatılmış ki.. insanların sevdikleriyle vedalaşabilmesi büyük bir şans.. ayrılığın, yalnızlığın, ihanetin, sadakatin, ölümün nakış nakış işlendiği kitabımızda Fidan hanımın neler yaşadığına tanık oluyoruz.. dram sevenlere tavsiye ediyorum..
Kitapla kalın dostça kalın
Yazar Hakkında
Sinan AkyüzYazar · 22 kitap
Nisan 1972'de Iğdır'da doğdu. Orta ve lise öğrenimini çeşitli okullarda tamamladı. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü'nden mezun oldu. Yirmi üç yaşında gazeteciliğe başladı. Gazeteciliğin hemen hemen her kademesinde çalıştı. Daha sonra gazeteciliğe ara verip Almanya'ya gitti. Bir süre sonra tekrar İstanbul'a döndü. 1996'da Sabah Gazetesi'nin dergi grubunda çalışmaya başladı. O dönem fotoğrafla tanıştı. Birçok yayın organına moda ve portre fotoğrafları çekti. 1999'da Sabah Gazetesi'nin hafta sonu eklerinde çalışmaya başladı. 2001'de fotoğrafçılık mesleğine ara verip ağırlıklı olarak kitap yazdı. 2006 yılında ise Takvim Gazetesi'nde köşe yazarlığına başladı. Şu anda Takvim Gazetesi'nde köşe yazılarına devam ediyor. Ayşen Akyüz ile evli olan yazar, ikiz erkek çocuk babası.
