Nihayet James Baldwin ile tanışabildim. Queer edebiyatın en önemli metinlerinden biri sayılan, pek çok kitapta kendisine atıf yapılan Giovanni’nin Odası. En basit tanımıyla kitap, cinsel kimlik arayışı üzerine kurulmuş, bol ikilemli bir iç dünya kurgusu.
Başkarakterimiz David, klasik bir Amerikalı, bir gün yolu Paris’e düşer… ya da kaçar demek daha doğru olur. Bir barda Giovanni ile tanışır ve hikâye, David’in içinden geçenleri bize fısıldamaya başlamasıyla derinleşir. Ama bu fısıltılar yüksek sesle düşünmek gibi değil; insanın kendine bile söylerken çekindiği, yarım bırakılmış, utangaç, kırılgan cümleler gibidir.
Olduğumuz kişiyle olmamız beklenen kişi arasındaki o uçsuz bucaksız boşluk, kimlik denen karmaşık labirentte yolunu kaybetmek, kendi içine bakmaya cesaret edememek… Baldwin tüm bunları bir çığlık gibi değil; sessiz bir şefkatle, ama bütün sertliğiyle anlatıyor. Kimseyi ikna etmeye çalışmıyor. Açıklamıyor, öğretmiyor, parmak sallamıyor. Sadece bakıyor. Uzun uzun, sakince; merhametsizce değil ama fazlasıyla dürüstçe.
Bazı kitaplar bittiğinde hikâye bitmez, insanın içinde devam eder. Giovanni’nin Odası da benim için böyle bir metin. Çok sevdim.
·
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.