“Sanırım Ecinniler’de bir yerde, Dostoyevski, insanın mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz olduğunu, tek sebebin bu olduğunu söyler. Babam Dostoyevski ile içli dışlı olmasa da, tam tersini iddia ederdi. Bir keresinde, sesini hafifçe kısarak -belki bu yüzden aklımda kaldı- bir grup arkadaşına şöyle dediğini duydum: ‘Biz burada ne kadar mutsuz olduğumuzu bilmediğimiz için mutluyuz.’ “
·
129 Gösterim
1 Yorum
Biri 'farkındasızlığın' getirdiği mutsuzluğu, diğeri ise 'gerçeği bilmemenin' getirdiği sahte huzuru anlatmış. İki uçurum arasında sallanıp duruyoruz aslında. Muazzam bir alıntı.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.