Nə deyəcəyim, ya da necə hiss etdiyim haqqında heç bir fikrim yoxdu, ancaq hər sətrin bu qədər yaralayacağını bilməzdim. Bəlkə də yaralamaq deyil də var olanı ortaya çıxarmaq, doğruların bu qədər göz önündə olmasıdır bu. Sylvia Plath sadəcə bir yazar kimi deyil də o boşluğa düşdüyü üçün, insanların hərəkətlərinin, düşüncələrinin bu qədər acınası olduğu üçün yazıb bu kitabı. İnana bilmirəm ki o boşluğa düşüb, həqiqətləri görəndən sonra normal bir həyat yaşamaq mümkün olsun. Yazarın intihar etməsini bilib və onun üzərinə bu kitabı oxumaq...
Hər sətrinə haqq verib də bu dünyada heç bir zaman anlaşılmadığımı anladım.
Bəzən insanların o qəribə, hər şeyi özlərini məmnun etmək üçün etdiyi hərəkətləri və sözləri o qədər insanın içində yığılıb qalır ki, nə bir göz yaşı nə də bir əsəbləşmə hissi yaranır sadəcə o boşluğa düşürük.
İnsanları izləyib susuram ki bəlkə onların anlayıb da mənim görə bilmədiyim bir şeyi öyrənərəm ancaq bu kitabdan sonra onun da mümkün olacağını düşünmürəm...
Bəlkə çox uzun bir incələmə oldu ancaq doğrular belədir, deyəcək bir şeyim yoxdur artıq...
Sylvia PlathSırça Fanus