Unufak, mağduriyet anlatısının tuzağına düşmeden, kolektif bir yıkımı ontolojik bir sızıya dönüştüren rafine bir fragmanlar toplamı. Koptaş; hafızanın kırıntılarını estetik bir haysiyetle bir araya getirirken, sessizliği bir "hatırlama etiği" olarak yeniden inşa ediyor.
Zarif, eksiltili ve sarsıcı bir aidiyet anatomisi.