Serap Becit
@Lorelei_s
Biology Teacher (IB DP, AP, IGCSE, A LEVEL), Business Management Teacher (IB DP)
Yüksek Lisans
İstanbul
Beyoğlu
284 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
Simone de Beauvoir’un felsefi ve edebi ciddiyetle incelediği Marquis de Sade, bende daha çok patolojik bir erotizm vakası izlenimi bıraktı. Adam mazoşist mi desem, sadist mi desem, ikisi de yetmez. Bu başka bir boyut. Cinselliği şiddetle birleştirmekten, başkalarına acı çektirirken zevk almaktan ve hatta bu acıyı sistemli bir estetik gibi sunmaktan haz alan bir karakter. Sade, düpedüz bir cinsel hedonist — ama işin karanlık tarafında.
Ama mesele sadece seks değil. Bu metinlerin arkasında çok daha rahatsız edici bir şey var: Tiranlık. Sade’in kurduğu evrenlerde mutlak güç daima bir kişide toplanıyor. Diğerleri nesneleşmiş, itaat etmeye mahkûm. Kadın, erkek, çocuk, hizmetçi fark etmiyor — hepsi bir "efendi"nin arzularını doyurmak için var. Bu, sadece erotik bir anlatı değil; bu, mutlak kudretin ve zalimliğin estetiği. İnsana "arzu" kılığında sunulan şey aslında çok daha karanlık: Zorbalık.
Karısı desen ayrı telden çalıyor, yeri geliyor zindan kaçırıyor, yüzlerce sevgiliyle olan aldatmaları affediyor, yeri geliyor, yakalanıp zindana atılmasını sağlıyor. Baldızla yatmalar, uşakla seks deneyleri, yüzlerce kadınla ilişki derken Sade’in hayatı bir tür erotik laboratuvara dönüşmüş. Kadının biriyle sevişirken odadaki başka bir kadını kırbaçlamak mı dersin, yoksa hizmetçisiyle başka bir kızı seviştirmek mi… İnsanın midesine oturan hikâyeler. Ve işin kötüsü, bunu sadece cinsel bir sapkınlık değil, bir düşünsel özgürlük pratiği olarak savunmaya çalışıyor.
Beauvoir onu “özgürlük düşüncesini uçlara taşıyan biri” olarak okuyor ama ben daha çok uçuruma savrulmuş bir ruh görüyorum. Ahlaki sınırların test edilmesi mi bu, yoksa sadece sınırsız arzulara ve iktidar saplantısına kurban gitmiş bir adamın psikolojik çözülmesi mi? Belki de ikisi birden.
Arzu nerede başlar, şiddet nerede
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aslan ve panter zararsızdır, oysa tavuklar ve ördekler çok tehlikeli hayvanlardır, dedi bir solucan çocuklarına.
B. Russel
Yeryüzünün bütün akan suları bulanır, kış güçlüyse donar. Önemli olan donmamak, bulanmamak değil, akmaktır. Su akabildiği sürece yeniden temizlenme umudu vardır.
Kimse saf, masum değildir, yaşayan kirlenir. Aslolan yaşamdır. Yaşam olduğu sürece saf, masum olma umudu da vardır.
Her gün bir yerden göçmek ne iyi
Her gün bir yere konmak ne güzel
Bulanmadan, donmadan akmak, ne hoş!
Dünle beraber gitti cancağzım,
Ne kadar söz varsa düne ait
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım...
RUMİ
Kemal Varol, Onu Sevdiğim Zamanlar'da sadece bir taşra anlatısı ya da gecikmiş bir aşkın anatomisini sunmuyor; zamanın ve mekanın insan ruhundaki ontolojik ağırlığını sorguluyor. Zaman, karakterlerin üzerinde akan doğrusal bir çizgi değil; Arkanya’nın sokaklarında, çalar saatlerin tıkırtısında ve hafızanın kuytularında hapsolmuş bir döngü. Yazar, insanın kendi trajedisi karşısındaki faillik sınırlarını muazzam bir edebi incelikle çiziyor.
