Dostoyevski bu romanı yazdığında sadece kağıt üzerine kelimeler dökmemiş kendi titreyen ellerini kaybettiği son kuruşun acısını ve o meşhur belki bu sefer yanılsamasını da ruhuyla birlikte metne gömmüş. Kumarbaz aslında bir oyunun değil bör insanın kendi iradesine mağlup oluşunun trajedisidir.
Kitabı okurken kahramanın o rulet masasına yaklaşırken duyduğu heyecanı damarlarınızda hissediyorsunuz. Ancak mesele sadece para kazanmak değil mesele kaderle aşık atmak ve o dönen çarkın içinde kendini var etmeye çalışmak. Dostoyevski bize şunu gösteriyor Kumar sadece masada oynanmaz bazen bir kadının aşkı için bazen de bir başkasının onayı için tüm hayatımızı tek bir sayıya yatırırız. Polina’ya duyulan marazi aşk ile rulet masasına duyulan o yıkıcı tutku romanda öyle iç içe geçmiş ki hangisinin daha zehirli olduğuna karar veremiyorsunuz.
Benim için bu kitabın en özgün yanı Büyükannne karakteri üzerinden yapılan müthiş ironidir. Miras bekleyenlerin gözü önünde Ben asla oynamam diyenlerin nasıl birer birer o batağa saplandığını görmek, insan doğasının zaaflarına tutulmuş en sert aynadır.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.